[2PM] Double Drabble feat. Song Fiction : บทนำ

[2PM] Double Drabble feat. Song Fiction : บทนำ


- ความรักที่เธอมีให้กับฉัน...........เธอไม่ได้มีให้ฉันแค่คนเดียว


- ความรักที่เธอมีให้กับเขา...........เธอให้เขาไปได้ยังไง?


- ความละอายใจ...........มันใช้ไม่ได้กับเธอใช่ไหม?


- ทำไมต้องทำให้เรื่องง่ายๆ...........กลายเป็นเรื่องยาก


- สะใจรึยัง? สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน...........มันทำให้เธอพอใจบ้างไหม?


- เธอก็รู้ว่าฉันกับเขา...........เรารักกัน


- ถ้าเป็นคนอื่น...........ฉันคงไม่เจ็บปวดมากเท่านี้


- แต่นี่เป็นเธอ...........เธอ ที่เป็นเพื่อนรักของฉัน!!


- ไม่รู้ว่าใครโง่กว่ากัน...........เธอ ฉัน หรือเขา


- แล้วเราจะได้รู้กันว่าระหว่างฉัน เธอ เขา...........ใครมันจะเลวได้มากกว่ากัน!!


FIN.
ข้างบน

[SF] FTIsland : แอบชอบ? [ฮุนฮง วอนแจ ซึงมิน?]

[SF] FTIsland : แอบชอบ? [ฮุนฮง วอนแจ ซึงมิน?]



เนื้อเรื่อง



คุณเคยมีช่วงเวลาที่ รู้สึก อะไรอย่างผมไหมครับ?

เวลาที่เรามองใครสักคนที่.............แอบชอบ แล้วหัวใจก็เหมือนจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เพียงแค่.............ได้เห็น

เวลาที่เราได้ยินเรื่องเล่าของคนที่.............แอบชอบ แล้วความสนใจที่มีก็ถูกดึงไปอยู่ที่เรื่องนั้นราวกับตกอยู่ในภวังค์ เพียงแค่.............ได้ยินเสียง

เวลาที่เราเดินเฉียดผ่านคนที่.............แอบชอบ แล้วจังหวะการก้าวเดินก็กลับสับสนเพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาเข้าจมูก เพียงแค่.............ได้กลิ่น

เวลาที่เราต้องพูดคุยกับคนที่.............แอบชอบ ทั้งที่ใจคิดอย่างนึงแต่ปากกลับตอบโต้ไปด้วยถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้าม เพียงแค่.............ได้พูดคุย

ผมรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังจะเป็นบ้า!!

ไม่ใช่เพราะผมกำลังมีความรู้สึก.............แอบชอบ ใครสักคน

ไม่ใช่เพราะใครสักคนที่ผม.............แอบชอบ จะเป็นเพื่อนสนิทของผม

แต่เป็นเพราะเพื่อนสนิทที่ผม.............แอบชอบ เขามี 'เจ้าของ' อยู่แล้วต่างหาก

ทุกๆ คืนผมได้แต่เก็บกดความรู้สึกที่มากมายของตัวเองเอาไว้ไม่ให้เอ่อล้นออกมา จนผม.............แทบบ้า!!

ทุกๆ วันผมต้องทนเห็นภาพความหวานที่ไม่มีสิทธิ์ได้เป็นเจ้าของ จนผม.............เกือบบ้า!!

ทุกๆ วินาทีที่ความลับของผมไม่อาจถูกเปิดเผยออกไปเพียงเพราะคำว่า 'เพื่อนสนิท' ที่มันค้ำคออยู่ จนผม.............อยากบ้า!!

ถ้าเพียงแต่เราสองคนจะไม่ใช่ 'เพื่อนสนิท' ของกันและกัน

ถ้าเพียงแต่คนคนนั้นจะไม่ก้าวเข้ามาเป็น 'เจ้าของ' คนที่ผมแอบชอบ

ถ้าเพียงแต่ผมจะ 'เลว' ได้มากพอที่จะ 'แย่ง' คนที่ผมแอบชอบกลับมาเป็นของผม!!

ผมไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่เลว.............ขนาดที่จะทำลายความรู้สึกของคนที่เป็น 'เพื่อนสนิท' ลงได้

ถ้าจะถามว่าผมเป็นอะไร ผมคงตอบได้แค่เพียงว่า.............ผมเป็น 'คนบ้า'

บ้า.............ที่ไปแอบชอบเพื่อนสนิทของตัวเอง

บ้า.............ที่ยอมปล่อยความรู้สึกนั้นจนมีคนอื่นก้าวเข้ามาเป็นเจ้าของคนที่ผมแอบชอบ

บ้า.............ที่ทำได้เพียงนั่งคร่ำครวญกับตัวเองโดยไม่ทำอะไรเลยแบบนี้

และ บ้า.............ที่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังคงรู้สึกแอบชอบเขาเหมือนเดิม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
'ฮงกี' ฉันจะบอกกับนายยังไงดี?

'จงฮุน' คนนี้ แอบชอบ นายนะ

แต่นายกลับเป็นของ 'พี่ท้อป' ซะแล้ว!

และคนอย่างฉันก็ไม่มีวันเทียบกับคนอย่างพี่ท้อปของนายได้ ก็นายเป็นคนบอกฉันอย่างนี้นี่นะ??

แต่นายจะรู้ไหม ฮงกี ว่าคำพูดของนายในวันนั้นมันกำลังฆ่าฉัน ผู้ชายที่ชื่อ จงฮุน ให้ตายทั้งเป็น!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ณ ห้องซ้อมของวง 5 หนุ่มวง FTIsland

"พี่ๆ ฮะ!! มาฟังเพลงนี้สิฮะ 'ซึงรี' ส่งมาให้ 'น้องมิน' ฟังล่ะฮะพี่ๆ"

เสียงร้องสดใสของ 'มินฮวาน' หรือน้องมินของพี่ๆ ทำให้เด็กหนุ่มอีก 4 คนอันได้แก่ จงฮุน ฮงกี 'แจจิน' และ 'ซึงฮยอน' ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการเซ็ทอัพเครื่องดนตรี (ยกเว้นฮงกีที่กำลังคุยโทรศัพท์มือถือ) ต่างละจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับเจ้าน้องเล็ก

"นี่ๆๆๆ เมื่อกี๊น้องมินคุย msn กับซึงรีแล้วซึงรีก็เลยส่งเพลงนี้มาให้น้องมินฟัง มันเป็นเพลงประกอบหนังที่ซึงรีกับพวกพี่ๆ เพิ่งดูกันวันนี้เองฮะ แถมยังเป็นหนังไทยด้วย! อ่ะ!! ส่งเสร็จแล้ว เพลงนี้..............เพราะโคตรเลย! พี่ 'ดองวุค' ใจดี๊ใจดีช่วยแปลเพลงเป็นภาษาเกาหลีแล้วอัดเสียงร้องใส่ในไฟล์ MP3 ส่งมาให้พวกเราลองฟังกันเล่นๆ แต่อย่าเอาไปเผยแพร่ที่ไหนนะครับพี่ๆ ไม่งั้นพี่ดองวุคโดนจับฐานละเมิดลิขสิทธิ์เพลงแน่ๆ เลย ฮี่ๆๆ"

เจ้าน้องเล็กของวงที่ปกติแสนจะขี้อาย แต่ไม่รู้วันนี้มาอารมณ์ไหนถึงได้พูดจาฉะฉานแถมพูดฉอดๆๆๆ จนพี่ๆ ทั้ง 4 คนเกือบฟังตามไม่ทัน..............ซะงั้น!!

"ฮัลโหล พี่ท้อป เดี๋ยวผมโทรกลับนะครับ น้องมินกำลังจะเปิดเพลงที่พี่ดองวุคร้องให้ฟัง.................ใช่ครับ เพลง 'เพื่อนสนิท' อะไรนั่นแหละ งั้นเดี๋ยวค่อยคุยกันน๊า~~~"

เสียงกระซิบเบาๆ ของฮงกีทำให้เด็กหนุ่มผมดำหน้าตาคมคายที่นั่งอยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่เกือบเผลอถอนหายใจออกมา แต่แล้ว ร่างสูงก็ลุกขึ้นก่อนจะย้ายตำแหน่งที่นั่งไปอยู่ข้างๆ มินฮวานอย่างเงียบๆ

"เอาล๊าาาา~~ เสร็จแระ! มาฟังเพลง 'เพื่อนสนิท' เวอร์ชั่นพี่ดองวุค 'Se7en' กันดีกว่าฮะ"


ในแววตาทั้งคู่ ไม่รับรู้อะไร
เธอคงยังไม่เข้าใจ ว่าฉันไม่ใช่คนเก่า


เพียงเสียงเพลงที่ดองวุคร้องลอดออกมาจากลำโพง ร่างสูงที่นั่งทำหน้านิ่งติดบึ้งอยู่ข้างมินฮวานก็.................ใจกระตุก จนเผลอสะดุ้งสุดตัว!


เรายังคงเหมือนเพื่อน หยอกล้อเหมือนวันวาน
แต่ฉันคือคนใจสั่น แต่ฉันคือคนหวั่นไหว


เพลงนี้มัน.........บ้าเอ๊ย!! มันไม่ใช่เพลง 'เพื่อนสนิท' แต่มันเป็นเพลง 'ช่างไม่รู้เลย' ต่างหากเล่า!! แล้วเพลงนี้มันก็.......มัน มัน.........บ้าชิบ!!


ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่
มันแฝงอะไรบ้างอย่าง ที่มากกว่านั้น
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่ง
มันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน


ร่างสูงได้แต่นั่งกัดฟันกรอด พยายามข่มความรู้สึกลึกๆ ในใจที่กำลังปั่นป่วนจน..........ใกล้บ้า!! ก็เพราะเพลงนี้ไม่ใช่เหรอที่มันทำเขาต้องเสียน้ำตาไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวจน 'วอนบิน' สมาชิกในวงคนเก่าซึ่งเป็นเพื่อนซี้ของเขาจับความรู้สึกที่แอบปกปิดเอาไว้ได้

จน 'ความลับ' ที่เฝ้าเก็บงำหลุดรอดออกไปให้ไอ้วอนบินมันรู้!!


กลายเป็นคนฝันใฝ่อยู่ใกล้ใกล้เธอ
กลายเป็นคนที่รอเก้อ เหมือนหนังสือที่เธอไม่อ่าน


ไอ้บ้าเอ๊ย! ทั้งๆ ที่น้องมินพูดมาถึงขนาดนั้นแกก็ยังโง่! ไม่รู้ ไม่เอะใจเลยด้วยซ้ำว่าเพลงที่พี่ดองวุคร้องแล้วซึงรีส่งมาให้............เป็นเพลงต้องห้ามที่ไม่อยากจะได้ยินซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง!!


ตาคอยมองจ้องอยู่ อยากให้รู้ใจกัน
แต่แล้วเธอยังมองผ่าน และฉันก็ยังหวั่นไหว


ทำยังไงดี...........ไอ้ซึงฮยอนกำลังมองอยู่! ท่าทางเคลือบแคลงของมันเหมือนท่าทางในวันนั้นของไอ้วอนบินเลย ชิบหายเอ๊ย!! แม้แต่แจจินก็เริ่มที่จะสีสีหน้าแปลกๆ

นี่เขาไม่สามารถคุมอารมณ์ตัวเองได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?


ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่
มันแฝงอะไรบ้างอย่าง ที่มากกว่านั้น
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่ง
มันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน


ได้โปรดเถอะ พระเจ้า...........อย่าให้ฮงกีรู้เลยว่าผมกำลังคิดบ้าอะไรอยู่!!


มันคิดอะไรไปไกลกว่าเป็นเพื่อนกัน


น้องมิน รีบๆ ปิดไอ้เพลงบ้านี่ซะ! ก่อนที่พี่ชายคนนี้ของนายจะกลาย..........เป็นบ้า!!

"จบแล้วฮะ~ เพราะรึเปล่า พี่ซึงฮยอน พี่แจจิน พี่ฮงกี พี่จงฮุน"

เสียงร้องสดใสของน้องมินทำให้พี่ๆ ทั้ง 4 คนต่างเงยหน้าขึ้นมองคนพูดพร้อมกัน.........ด้วยแววตาที่ทำเอาเจ้าน้องเล็กน่ารักกลับหน้าซีด ตัวสั่น........และ สับสน

"นะ น้องมิน........น้องมินทะ ทำ ทำ.......ทำอะไร ผะ ผิด......ผิด.......ฮึก! น้องมิน ฮึก! ฮะ......โฮฮฮฮ~~"

เสียงร้องของเจ้าน้องเล็กทำให้แจจินกับฮงกีหันหน้ามองกันนิ่ง จากนั้น ทั้งสองหนุ่มก็พลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน!!

"ฮร่าๆๆๆๆๆ น้องมินโดนแกล้งซะแล้ว ฮร่าๆๆๆๆๆๆ"

"โอยยยยย~~ ขำจริงๆ นะเนี่ย! แกล้งใครก็ไม่สนุกเท่ามินฮวาน ฮร่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โทรบอกพี่ท้อปดีกว่า ลั้นนนลาาาาา~~"

".........ห๊าาาาาา~~ นี่พี่ๆ แกล้งน้องมินอีกแล้วเหรอฮะ โฮววววว~~ คนใจร้าย! น้องมินโกรธแล่ว!! น้องมินจะโทรฟ้องซึงรีกับพี่เว่นว่าพี่ๆ แกล้งน้องมิน ชริส์!!"

แต่ยังไม่ทันที่มินฮวานจะได้หยิบมือถือ ร่างสูงที่นั่งหน้าเครียดอยู่นานก็ลุกพรวดก่อนจะเดินเร็วจนแทบเป็นวิ่งออกไปจากห้อง..........โดยมีซึงฮยอนซึ่งเป็นอีกคนที่ยังคงไม่พูดไม่จาอะไรมองตามหลังไปด้วยท่าทางครุ่นคิด

"เอ๋? พี่จงฮุนฮะ! พี่จงฮุนจะไปไหนอ่ะ..............พี่ซึงฮยอน พี่จงฮุนไปไหนฮะ"

เผลอแป๊บเดียว เด็กน้อยผมทองแถมยังหน้าใสกิ๊งสมวัย (17 ปี) ก็เบียดเข้ามานั่งจ้องคนหน้าเคร่งด้วยดวงตาคู่เรียวรูปสระอิที่แป๋วแหววจนทำให้ความสงสัยของซึงฮยอนละลายหายไปอย่างรวดเร็ว................จนน่าแปลกใจ (ฮ่าๆๆๆ)

"น้องมิน เมื่อกี๊ถามพี่ว่าอะไรนะครับ" (เสียงอ่อน)

(แก้มป่อง) "อะไรอ้ะ! นี่พี่ซึงฮยอนไม่สนใจน้องมินเลยเหรอฮะ งั้นน้องมินไม่สนใจพี่ซึงฮยอนแล่ว!"

"อ้าว! ไม่ได้สิครับ น้องมินไม่สนใจพี่ซึงฮยอนแล้วน้องมินจะไปสนใจใครอ่ะครับ"

"ก็สนใจซึงฮยอนอีกคนไง! น้องมินหมายถึงซึงรีอ้ะ"

"เฮ้ย! ไม่เอา ซึงฮยอนคนนั้นไม่น่าสนใจเท่าพี่ซึงฮยอนคนนี้หรอกนะครับน้องมิน"

"รู้ได้ไงว่าไม่น่าสนใจเท่า"

คำถามสั้นๆ ของเด็กผมทองหน้าใสแถมยังมีดวงตาเป็นรูปสระอิ! ทำเอาซึงฮยอนแห่งวง FTIsland ชักมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น ที่จริง นอกจากน้องมินฮวานวงเดียวกันแล้วก็ไม่มีใครสามารถทำให้ซึงฮยอนคนนี้พูดจาเสียงอ่อนเสียงหวานลงท้ายด้วยคำว่า 'ครับ' แทบทุกคำ แถมยังเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วพอๆ กับจรวดแบบนี้หรอก!!!!

"เอาเถอะ! ถ้าซึงฮยอนคนนั้นน่าสนใจกว่าพี่มากขนาดนั้น พี่ก็จะไม่กวนน้องมินแล้วครับ"

ปากพูดแต่มือกลับคว้าหมับเข้าที่เอวเล็กๆ ของเด็กน้อยเอาไว้ไม่ปล่อย อากัปกิริยาที่ชวนให้งุนงงนั้นเล่นเอาใบหน้าใสๆ ของ 'เด็ก' ขึ้นสีระเรื่อทั้งๆ ที่ดวงตาคู่สระอิก็ยังคงจับจ้องใบหน้าหล่อเข้มด้วยความงุนงง..............ห่างออกไปไม่ไกล แจจินก็กำลังแอบมองภาพความน่ารักของเพื่อนร่วมวงแต่ไม่วายยกมือขึ้นปิดปากกันไม่ให้ส่งเสียงหัวเราะกิ๊กออกมา

แหม!! ก็มันน่าดูน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะ ระหว่างซึงฮยอนกับน้องมินช่างเป็นคู่ที่น่ารัก น่าจิ้นอะไรแบบนี้! นี่ถ้าวอนบินอยู่ก็ดีสิจะได้ช่วยเขา 'จิ้น' อีกแรง (กร๊ากกกกกก~~~ คนในวงตัวเองก็ไม่เว้นนะ หนูแจจินนนน~)

ว่าแต่..........เรา 'ลืม' ใครไปรึเปล่า?

"พวกนาย! มัวแต่เล่นอะไรกันอยู่ได้ นี่ไม่มีใครคิดจะตามไปดูจงฮุนเลยเหรอ กำลังจะซ้อมแล้วแท้ๆ หุนหันออกไปแบบนั้นไม่รู้คิดอะไรอยู่ ให้ตายเซ่ะ!"

ฮงกีพูดพลางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง ดูเซ่ะ! ไม่มีใครสนใจฟังเขาพูดเลยสักคนเดียว น้องมินกับซึงฮยอนก็แทบจะนั่งตักกันอยู่แล้ว! ส่วนแจจิน รายนั้นก็หมดหวังที่จะเรียก! ท่าทางตาพราวแถมเอามือปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะแบบนั้นต่อให้เอาช้างมาฉุดก็คงไม่ยอมละสายตาไปไหน โฮ้ยยยย~~ คนในวง FTIsland มันเป็นอะไรกันไปหมดฟระ!!!!!!

"เออๆ ขอบใจนะที่ให้ความสนใจนักร้องนำอย่างฉันมากกกกกก (กัดฟัน) ไปตามหัวหน้าวงของพวกนายคนเดียวก็ได้ฟระ ชริส์!"

แล้วหนุ่มน้อยผมยาวผู้มีใบหน้าสวยหวานราวกับผู้หญิงก็ถอนหายใจออกมาอีกพรืดแล้วจึงเดินทำท่าฟึดฟัดออกไปจากห้องซ้อมเพื่อตามหาหัวหน้าวงของพวกเขาซึ่ง............เกือบจะกลายเป็นบุคคลที่ถูกลืมไปซะแล้ว!!

"จงฮุน! เดี๋ยวดิ จงฮุน! นั่นนายจะไปไหนอ่ะ"

เสียงที่ร้องเรียกตามหลังมานั่น..........เสียงของฮงกี ให้ตายเหอะ! ทำไมคนที่ผมไม่อยากเจอหน้าในเวลาแบบนี้ถึงกลับกลายมาเป็นคนที่วิ่งตามผมมาทุกครั้งเลยนะ เฮ้ออออ~~

"จงฮุน! เฮ้ย! เรียกไม่ได้ยินรึไง ทำไมต้องเดินหนีกันด้วยอ่ะ นายน่ะ เป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะ!"

"แล้วนายก็วิ่งตามฉันออกมาแบบนี้ทุกทีเหมือนกัน"

น้ำเสียงเย็นชาของเด็กหนุ่มหน้าคมที่ตัวเองอุตส่าห์วิ่งตามออกมาทำเอาฮงกีชักอยากจะหันหลังแล้วเดินกลับไปจริงๆ แต่ก็.............เอาเหอะ! จงฮุนมันก็นิสัยแบบนี้อยู่แล้วนี่นะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนานมันก็ต้องชินบ้างอะไรบ้างให้ได้แล้วล่ะ

"เออ! ถ้าไม่อยากให้ฉันวิ่งตามนายก็อย่าหนีออกมาแบบนี้ดิ มีเรื่องอะไรทำไมไม่คุยกันอ่ะ นายก็รู้นี่ว่าพวกเราคุยกันได้ทุกเรื่อง"

ทุกเรื่องงั้นเหรอ? ไม่หรอกฮงกี ความรู้สึกที่ฉัน 'มี' ต่อนายมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะเอามา 'คุย' กันกับนายหรอก โดยเฉพาะ............ในตอนที่นายมีพี่ท้อปอยู่แล้วทั้งคน!!

แม้ 'ใจ' จะคิดแบบนั้นแต่ 'ปาก' ของฮงกีกลับตอบออกไปในสิ่งที่มันตรงกันข้ามกับ 'หัวใจ' ของเขาโดยสิ้นเชิง

"ฉันรู้ว่าเราคุยกันได้ทุกเรื่อง แล้วฉันก็คุยกับนายแล้วทุกเรื่อง เพราะฉะนั้น นายไม่ต้องมาเป็นกังวลเรื่องของฉันหรอก ฉันว่า นายเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับพี่ท้อป 'BIGBANG' ดีกว่าฮงกี ได้ข่าวว่าพี่เค้ามีข่าวกับสาวๆ อีกแล้วไม่ใช่เหรอ"

"เฮอะ! ก็แค่ข่าว นายก็รู้ว่าพี่ท้อปไม่ได้อะไรกับยัยพวกนั้นหรอก พี่ท้อปน่ะ.............เขามี 'ตัวจริง' อยู่แล้วทั้งคน"

บ้าชิบ! ให้ตายเหอะ!! ฮงกี นี่นายจะมาตอกย้ำเรื่องของนายกับพี่ท้อปให้ฉันฟังทำไม? แค่นี้ฉันยังทรมานไม่พอรึไง?

"เหรอ ถ้านายมีความมั่นใจแบบนั้นมันก็ดี...........ดีแล้วล่ะ! เอ่อออ~ ฉันขอไปทำธุระแป๊บนึง ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก แค่...........ห้องน้ำน่ะ"

หาก ยังไม่ทันที่จงฮุนจะได้เดินออกไป คนผมยาวหน้าหวานก็เดินมาดักอยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยถามคำถามที่ทำเอาร่างสูงได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

"ธุระของนายเกี่ยวอะไรกับบุหรี่รึเปล่า? นี่จงฮุน มือกีต้าร์วง FTIsland กลายเป็นคนติดบุหรี่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วนายคิดจะคุยกับฉัน ทุกเรื่อง อย่างที่ปากนายพูดเมื่อไหร่ จงฮุน?"

".........รู้ได้ยังไง? ใครบอกนาย........ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"คิดว่าฉันโง่เหรอจงฮุน นายเป็น 'เพื่อนรัก' ของฉัน เราคบกันมาตั้งกี่ปี นายคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกเหรอว่าท่าทางของนายเปลี่ยนไป ไม่ต้องมีใครคาบข่าวมาบอกฉันก็รู้เองได้! ฉันไม่ได้โง่อย่างที่นายคิด แล้วจมูกก็ไม่เพี้ยนถึงขนาดดมกลิ่นบุหรี่ที่นายดับออกจากตัวไม่หมดไม่ได้................."

ฮงกียังพูดไม่จบแต่ผมกลับไม่มีเรี่ยวแรงที่จะฟังเขาพูดอีกแล้ว ฮงกี ฉันอยากจะบอกนายเหลือเกินว่าฉันไม่เคยคิดว่านายโง่ แม้ว่าตลอดระยะเวลาหลายปีที่เรารู้จักและคบหากันในฐานะเพื่อนสนิทนายจะไม่เคยระแคะระคายในความเปลี่ยนแปลงที่ฉันมีต่อนาย และแม้ว่านายจะบอกว่าตัวเองเป็น เพื่อนรัก ของฉันแต่กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคนตรงหน้านายคนนี้มันคิดไปไกลกว่าคำว่า 'เพื่อนรัก' มากมายแค่ไหน

นายไม่เคยรู้ ไม่เคยเอะใจ ไม่เลย!!

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่เคยคิดจริงๆ ว่านายเป็นคนโง่

เพราะในสายตาของฉัน 'นายดีที่สุด'

เพราะในหัวใจของฉัน 'นายสำคัญที่สุด'

เพราะว่าฉัน............'แอบชอบ'............นายที่สุด

"แล้วฉันก็อยากจะเคลียร์กับนายเรื่อง..........."

"พอเถอะ ฮงกี พอซะที! นายน่ะ นาย.......มัน........ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ฮงกี ฉันพูดจริงๆ นะ นายไม่เคย.......ไม่เลย"

อยู่ๆ คนตัวสูงก็หันหลังให้กับเขา แถมยังพูดอะไรออกมา............ไม่รู้ ไม่เข้าใจ

"นายหมายความว่ายังไง จงฮุน นี่! จงฮุน หันมาคุยกับฉันนะ ที่นายพูดออกไปมันหมายความว่ายังไง จงฮุน! นาย............"

"พอซะทีเถอะน่า! เลิกยุ่งกับชีวิตของฉันซะที อีฮงกี"

.............เงียบกริบ

ประโยคที่จงฮุน เผลอ ตวาดออกไปทำให้คำพูดทั้งหมดกลับเงียบหายไปราวกับมีใครมากดปุ่มปิดสวิตช์ และความเงียบงันอันแสนจะน่าอึดอัดที่เข้ามาครอบคลุมในบรรยากาศอย่างกระทันหันก็ทำให้เด็กหนุ่มหน้าคมแทบอยากต่อยตัวเองซักที!

นี่เขาพูดบ้าอะไรออกไป?

ให้ฮงกีเลิกยุ่งกับชีวิตของเขางั้นเหรอ?

"ฮงกี ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ............."

คำพูดที่พยายามเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเพียงเพราะภาพที่เห็นยามหันตัวกลับมา ข้างแก้มขาวที่นึกอยากสัมผัสมาตลอดตอนนี้กลับเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำที่พรูพรั่งออกมาจากดวงตาซึ่งจ้องเขม็งมาทางเขา แววตาของฮงกีที่ทำให้จงฮุนนึกอยาก.........ทำร้ายตัวเอง

"ทำไมล่ะ ฮึก! ทำไม......นายพูด ฮึก! พูดแบบ.....นั้น ฮึก! ทำไมล่ะ จงฮุน ฉัน......ฮึก! ฉันทำอะไร.......ผิด ฮือออ~"

ไม่! นายไม่ผิด ฮงกี มันไม่ใช่แบบนั้น! นายไม่ได้เป็นคนผิด ฮงกี

"นายน่ะ ฮึก! อยากละ เลิก.......ฮึก! เลิกคบ ฮึก! กับฉันมะ มาก........ฮืออออ~ ใช่ไหม จงฮุน ฮึก!"

ไม่! ฉันไม่ได้อยากเลิกคบกับนายนะ ฮงกี อย่าเข้าใจผิดสิ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ!

"ที่นายทำ ฮึก! ไปทะ ทั้งหมด ก็เพราะ ฮึก! เพราะฉะ..........ฉัน ฮืออออ~ ใช่ไหม จงฮุน"

"ใช่! ทั้งหมดก็เพราะนาย.........ฮงกี! ฮง........."

โธ่เว้ย!!

ทำไมเวลาที่อยากพูดบางสิ่งที่มัน 'ติด' อยู่ในหัวใจ 'ปาก' ของฉันมันถึงไม่ยอมขยับ

แต่เวลาที่เผลอพูดอะไรออกไป 'ปาก' ก็กลับขยับออกมาเป็นคำพูดที่ตรงกันข้ามกับ 'หัวใจ'

"ฮงกี ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่าฉันยังพูดไม่จบ..........ฉันยังพูดไม่จบเลยว่าฉัน.........ฉัน.........ทำไมนายต้องวิ่งหนีฉันไปทั้งน้ำตาแบบนั้นด้วย ทำไม ฮงกี"

เสียงร้องไห้โฮของคนหน้าหวานยังติดอยู่ในหู และแววตาตัดพ้อ ปวดร้าวที่ฉายชัดอยู่ในหัวตอนนี้ ไม่ว่าจะทำยังไงก็คงไม่อาจลืมได้อีกเลยตลอดชีวิต ร่างสูงของเด็กหนุ่มผมดำหน้าคมค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นทางเดินด้วยความอ่อนแรง รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่กลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า.........แต่กลับหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นปาดเช็ดความอ่อนแอจนน่าสมเพชของตัวเองออกไป

ฮงกี วินาทีนี้ฉันรู้แล้วว่าฉัน 'แอบชอบ' นายมากแค่ไหน

มันจะสายเกินไปไหมที่ฉันจะรู้สึกตัวว่าความรู้สึกที่ฉันมีต่อนายมันไกลเกินกว่าคำว่า 'แอบชอบ' แล้ว

อีฮงกี นายรู้ไหม? เพื่อนรักของนายคนนี้กำลัง 'ตกหลุมรัก' นายเข้าให้แล้วจริงๆ

ดึกคืนนั้น บ้านของ 5 หนุ่มวง BIGBANG

".........เป็นไงบ้าง 'จียง' เจ้าตัวยุ่งหลับไปแล้วเหรอ"

"ฮื่อออ~ ร้องไห้จนเหนื่อยเลยเผลอหลับไปน่ะ เฮ้อ! สงสารน้องว่ะ ท้อป"

พูดพลาง จียง เด็กหนุ่มหน้าหวานแต่ดันทำผมทรง เห็ด (=_= เอริ่มมม จียงหัวเห็ด นึกภาพกันออกไหมคะ? ถ้านึกไม่ออกให้นึกถึงทรงผมของจียงใน MV Haru Haru เอาไว้ ฮร่าๆ) ก็ยกมือขึ้นลูบหัวเจ้าน้องชายต่างวงที่เพิ่งจะหลับไปเมื่อครู่ ก่อนที่ท้อปจะเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างเขาพลางเอื้อมมือไปไล้แก้มขาวๆ ที่ยังชื้นไปด้วยน้ำตาอย่างเบามือ

"ท้อป นายจะปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่"

".......นายหมายความว่ายังไง จียง"

"Damm! ไอ้คิงคองไร้สมอง! นี่นายแกล้งโง่หรือว่าโง่จริงๆ กันแน่ห๊ะ? ฉันสงสารน้อง! ถ้านายไม่คิดจะทำอะไรนอกจากตัวหล่อแบบโง่ๆ ไปวันๆ ฉันจะ 'ลงมือ' เองแล้วนะ"

พูดจบหนุ่มหน้าหวานหัว (เป็น) เห็ดที่มีท่าทางหงุดหงิดจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่รอมร่อก็ลุกพรวดขึ้น แต่แล้ว คนถูกด่าเป็น 'กอริลล่า' บ้าง 'หล่อแต่โง่' บ้าง ก็เอื้อมไปจับมือของอีกคนเอาไว้ แล้วท้อปก็เงยหน้าขึ้นพูดกับจียงด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"เออ! ฉันจัดการเอง ไอ้เด็กบ้านั่นมันต้องได้ชดใช้ในสิ่งที่มันทำแน่........แล้วก็รู้ไว้ด้วยนะจียงว่าถึงฉันจะหล่อแต่ก็ไม่โง่! เพราะถ้าฉันโง่ ไอ้เด็กนั่นมันก็ต้องโง่กว่าเป็นร้อยเท่าเลยล่ะ"

"ชริส์! ให้มันจริงเหอะ แล้วนี่จะเอาไงอ่ะ ให้ฮงกีอานอนที่นี่เหรอ"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ เดี๋ยวฉันโทรไปบอกแจจินก่อนแล้วกัน ส่วนนาย.........คืนนี้มานอนห้องฉันนะ"

เวลาต่อมา บ้านของ 5 หนุ่มวง FTIsland

"คืนนี้ฮงกีอาจะนอนกับพี่ท้อปเหรอ ถ้าอย่างงั้นก็ฝากด้วยนะครับ"

คำพูดของแจจินทำให้เด็กหนุ่มผมดำหน้าคมที่ยืนแอบอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่เผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วร่างสูงก็หันหลังก่อนจะเดินคอตกกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

เห็นไหม? สุดท้ายฮงกีก็ 'เลือก' ที่จะอยู่กับ 'ตัวจริง' ของเขา

แล้วนายล่ะ จงฮุน นายเป็นตัวอะไรสำหรับฮงกี.........'เพื่อนรัก' ที่สุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจฮงกีมากยิ่งกว่าใคร นั่นใช่ไหมคือสิ่งที่ฉันเป็น?

"จงฮุน ยังไม่นอนเหรอ"

"..........มีอะไรเหรอ ซึงฮยอน"

"เปล่า! ก็แค่........ช่างเหอะ! มันไม่ใช่เรื่องของฉันนี่"

คำพูดของเด็กหนุ่มตัวสูงผู้เป็นสมาชิกใหม่ในวง FTIsland ทำให้จงฮุนต้องเงยหน้าขึ้นมองคนพูดแว่บหนึ่ง แต่แล้ว ใบหน้าคมคายกลับก้มลงมองแค่พื้นตรงหน้าเพราะไม่อยากทำความเข้าใจกับแววตาที่จ้องมองมาของอีกฝ่าย แล้วความเงียบก็เข้ามาครอบคลุมบรรยากาศในห้องจนกระทั่งซึงฮยอนตัดสินใจล้มตัวลงนอนหันหลังให้พลางพึมพำอะไรเบาๆ ประมาณว่า 'แล้วแต่ใจของนาย' จากนั้น จงฮุนซึ่งพยายามข่มใจตัวเองให้เก็บปาก เก็บคำพูดเอาไว้ก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้ซึงฮยอนเช่นกัน

ทว่า ค่ำคืนนั้นกลับกลายเป็นค่ำคืนอันแสนยาวนานสำหรับจงฮุน........ยาวนาน และ ทรมาน

เพราะไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนแต่จงฮุนกลับไม่สามารถห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงฮงกีได้ ไม่ว่าจะหลับหรือลืมตาภาพใบหน้าหวานๆ ของอีกฝ่ายก็จะลอยเข้ามาในห้วงความทรงจำ แม้จะพลิกตัวไปมาสักกี่ครั้งก็ไม่อาจลบเลือนภาพการกระทำต่างๆ ที่มีร่วมกันได้ และจงฮุนก็ทำถึงขนาดยกมือขึ้นปิดหูตัวเองทั้งที่รู้ดีว่าไม่อาจปิดกั้นน้ำเสียงของฮงกีที่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในสมอง.........

ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่แต่เด็กหนุ่มหน้าคมกลับไม่สามารถข่มตาหลับได้เลยตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น

ภาพร่างสูงที่นั่งคอตกซุกตัวอยู่บนเก้าอี้นวม เส้นผมดำค่อนข้างยาวดูกระเซิงไม่เป็นทรง แถมใต้ตาของคนหน้าคมยังคล้ำเป็นวงคล้ายคลึงกับดวงตาของหมีแพนด้า บรรยากาศที่แผ่อยู่รอบตัวของจงฮุนช่างดู 'มืดหม่น' จนทำให้สมาชิกในวงอีก 3 คนแทบไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตามองหัวหน้าวงของตนเลย จนกระทั่ง

"อ๊ะ! พี่ฮงกีกลับมาแล้ว"

เสียงร้องของน้องมินทำเอาคนที่กำลังนั่งมึนจนแทบจะจมหายไปในเบาะนวมเก้าอี้รีบลุกพรวดขึ้นมานั่งตัวตรง แล้วจงฮุนก็ทำกิริยาอาการที่ทำเอาแจจินกับซึงฮยอนแทบกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่ไหว.........ก็หนุ่มผมดำหน้าคมอยู่ๆ ก็ยกมือขึ้นมาจัดเสื้อผ้า สางผม แล้วก็คว้าแป้งที่วางอยู่แถวนั้นมาทาหน้าเป็นการใหญ่!

"กลับมาแล้ว"

"ขอรบกวนหน่อยนะครับ"

เสียงแรกแน่นอนว่าต้องเป็นเสียงของฮงกี ส่วนเสียงที่สองซึ่งทำเอาจงฮุนถึงกับชะงักสิ่งที่ทำอยู่ก็คือเสียงของ...........

"พี่ท้อป วันนี้มาส่งพี่ฮงกีถึงที่นี่เลยเหรอครับ ใจดีจัง!"

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือเด็กหนุ่มตัวสูงหนาผู้มีใบหน้าหล่อเหลากำลังยืนโอบเอวคนผมยาวหน้าหวานเอาไว้ด้วยท่าทางแสนสนิทสนม และด้วยน้ำเสียงล้อๆ ของมินฮวาน เจ้าน้องเล็กประจำวงก็ทำให้ฮงกีเงยหน้าขึ้นมองสบตาของท้อปที่กำลังก้มหน้าลงมาพอดี แล้วใบหน้าหวานสวยก็ซับสีระเรื่อด้วยความเขินอายจนมือหนาที่โอบอยู่รอบเอวต้องเลื่อนขึ้นมาลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู

"ฮิ้ววววว~ สวีทกันจังเลยน๊า พี่ท้อป ฮงกี"

เสียงแซวของแจจินทำเอาคนหน้าแดงทำท่าอ้าปาก แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรท้อปกลับเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาซะเอง

"ก็ฮงกีน่ารัก ใครอยู่ใกล้ก็ต้องอดใจไม่ไหวแบบพี่ทุกคนนั่นแหละ"

"พี่ท้อป! ทำ............"

"เอาน่าๆ ไม่ต้องเขินหรอกฮงกีอา อ้าว! จงฮุน อยู่บ้านด้วยเหรอเรา"

คำทักทายของท้อปเรียก 'สติ' ที่ดูจะหลุดหายไปไหนไม่รู้ให้กลับคืนมาอีกครั้ง แล้วหนุ่มผมดำหน้าคมก็พยักหน้าด้วยท่าทางเคร่งขรึมก่อนทำท่าจะเดินออกไปจากตรงนั้น ทว่า

"เดี๋ยวสิ! จะรีบไปไหนล่ะ จงฮุน พี่มีเรื่องจะถามข้อนึง นายน่ะ พอจะรู้ไหมว่าเมื่อวาน 'ไอ้เวร' ตัวไหนมันทำให้ฮงกีอา 'ของพี่' ร้องไห้"

น้ำเสียงจริงจังของท้อป 'หยุด' ทุกความเคลื่อนไหวของทุกคนได้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่มาพร้อมความเงียบงันก็คือความรู้สึกกดดันที่ทำเอาใครบางคนเกือบลืมหายใจ

"พะ พี่ท้อป"

"ว่าไงล่ะ? จงฮุน นายเป็น 'เพื่อนสนิท' ของฮงกีอาไม่ใช่เหรอ งั้นนายก็ต้องรู้สิว่าเมื่อวานใครเป็นคนทำร้ายฮงกีอา"

"พี่ท้อป!"

"พี่ไม่ได้ถามเรานะฮงกี...........คำตอบล่ะ? ชเวจงฮุน ใครเป็นคนทำร้ายฮงกีอาจนต้องวิ่งร้องไห้ไปถึงบ้านพวกพี่"

เงียบกันไปชั่วอึดใจ และท้อปก็ไม่ใส่ใจแรงจิกเบาๆ ที่แขนของเขา ไม่..........แม้แต่จะหันไปมองว่าคนข้างตัวกำลังพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ แต่นั่นไม่ใช่กับจงฮุน! ทุกการกระทำของฮงกีตกอยู่ใต้สายตาการจับจ้องของเขาตั้งแต่วินาทีแรกจนถึงวินาทีนี้ที่เด็กหนุ่มหน้าหวานพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้

ฮงกี........ฉันเป็นคนทำให้นายต้องร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม?

"ผมเองครับ พี่ท้อป คนที่ทำร้ายฮงกีจนต้องวิ่งร้องไห้ไปหาพวกพี่ที่บ้านก็คือผมเอง!"

"มะ ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่! ฮึก.......พี่ท้อป ไม่ใช่จงฮุน.........พี่ท้อป!!"

เพียงชั่วพริบตาเดียวท้อปก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของฮงกี แล้วเด็กหนุ่มหน้าหล่อก็พรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อคนตรงหน้าก่อนเงื้อมือขึ้น..........ต่อยเข้าที่ใบหน้าคมคายเต็มแรง!

"พี่ท้อป! อย่านะ! โฮฮฮฮ~ พอแล้ว! พอซะที!"

ความเจ็บปวดจากหมัดหนาหนักที่กระแทกลงเต็มใบหน้าซีกซ้ายทำให้จงฮุนรู้สึกมึนชาจนไม่รับรู้อะไรไปชั่วครู่ แต่แล้ว เสียงร้องไห้โฮของฮงกีก็กลับปลุกความรู้สึกของเด็กหนุ่มให้กลับคืนมา ภาพคนผมยาวหน้าหวานที่พยายามยื้อยุดฉุดแขนของท้อปเอาไว้อย่างสุดกำลังทำให้เขาเผลอ 'ยิ้ม' ออกมาวูบหนึ่ง แต่แล้ว หมัดหนักๆ ของรุ่นพี่ต่างวงก็กดกระแทกลงมาเต็มปากจนรับรู้ได้ถึงรสชาติเค็มปร่าของเลือดสดๆ

"ยังกล้ายิ้มอีกเหรอ ไอ้เด็กเวร! รู้ตัวไหมว่าทำเชี่ยอะไรลงไป ห๊า! ไอ้ชเวจงฮุน แกมันโง่! โง่บัดซบ!!"

"พี่ท้อป! อย่าทำร้ายจงฮุนนะ โฮฮฮฮ~ ช่วยที! ซึงฮยอน ใครก็ได้ ฮืออออ~~~"

เพราะเสียงเรียกของคนหน้าหวานแท้ๆ ที่ทำให้ซึงฮยอนขยับเข้ามาดึงตัวหนุ่มรุ่นพี่ซึ่งเขาจำได้ว่ามีชื่อจริง 'ซึงฮยอน' เหมือนกันกับเขาให้ออกห่างจากหัวหน้าวงของตัวเอง แล้วเด็กหนุ่มก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่ทำท่าทางเหมือนโกรธจัดจนแทบจะอาละวาดกลับยอมเคลื่อนตัวตามแรงดึงของเขาอย่างง่ายดาย

"พี่ท้อป! ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกันเลย พี่น่ะ กลายเป็นคนใจร้อนขาดสติแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน คอยดูนะ! ผมจะฟ้องพี่จะ.........."

"ไม่ต้องฟ้องใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่ต้องพูดอะไรด้วยแจจิน! ส่วนแก (ชี้หน้า) ถ้าให้คำตอบกับฉันไม่ได้ว่าทำเชี่ยๆ แบบนั้นกับฮงกีทำไม ฉันจะไม่ยอมให้แกยุ่งกับ 'คนของฉัน' อีก!"

"คนของฉัน! แต่........."

"ก็บอกว่าไม่ต้องพูดไง!"

เพราะเสียงตวาดของท้อปทื่ทำให้แจจินต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทางไม่เต็มใจ ต่างกับมินฮวานซึ่งเมื่อครู่ยังยืนร้องไห้ด้วยความตกใจอยู่นาน หาก ตอนนี้เจ้าน้องเล็กประจำวงกลับมีสีหน้า แววตาแปลกๆ เหมือนกับ..........คนที่เพิ่ง 'เข้าใจ' อะไรบางอย่างซึ่งคนอื่นๆ เค้าไม่เข้าใจกัน ประมาณนั้นนั่นแหละ


"ฮืออออ~ พอแล้ว พี่ท้อป อย่าทำ ฮึก! บะ แบบนี้ ฮืออออ~ พอซะ..........ที ฮึก! จงฮุน ฮึก! นายเจ็บ.........เจ็บมากไหม ฮืออออ~ ฉันขอโทษ ขะ ฮึก! ขอโทษ.........ฮืออออ~"

ดูเหมือนว่าฮงกีจะเป็นคนเพียงคนเดียวที่ไม่สนใจทุกอย่างรอบตัวมากไปกว่าอาการของคนตรงหน้า เพราะนอกจากจะร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ยอมหยุดแล้ว เด็กหนุ่มหน้าหวานยังพยายามที่จะใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือแตะซับหยาดเลือดที่ยังไหลออกมาจากรอยแผลบริเวณมุมปากของจงฮุนอย่างเบามือ แต่แล้ว

"พอเถอะ ฮงกี นายน่ะ เลิกทำแบบนี้กับฉันซะที"

ไม่พูดเปล่า จงฮุนยังผลักมือขาวที่กำลังแตะซับผ้าเช็ดหน้าตรงมุมปากของตนออกห่างด้วยท่าทางเย็นชา ห่างเหิน จนคนถูกกระทำได้แต่นิ่งอึ้งไปชั่วอีดใจ

".........นายน่ะ เลิกวิ่งตามฉันอย่างเมื่อวานนี้ซักที! ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมาห่วงใยฉัน ไม่ต้องการเห็นแม้แต่รอยยิ้มของนาย และไม่ต้องการที่จะเป็น 'เพื่อนรัก' กับนายอีกแล้ว"

"จงฮุน ฮึก! ฉัน ฉะ............"

"แล้วก็เลิกพูดไปร้องไห้ไปแบบนี้ได้ไหม! ทุกครั้งที่นายร้องไห้มันทำให้ฉันแทบจะหายใจไม่ออก! ฉันน่ะ ฉัน..........'เกลียด' น้ำตาของนายมากที่สุด"

"..........ฮือออ~ ขะ ขอโทษ ฮึก! ขอ......ฮึก! ฮะ........ฮืออออ~"

อาการพยายามกลั้นสะอื้นอย่างยากลำบากของฮงกีทำให้ท้อปซึ่งได้แต่ยืนดูอยู่เฉยๆ แทบจะสะกดอารมณ์เอาไว้ไม่ไหว! แต่แค่คิดจะขยับไอ้เด็กที่ชื่อเหมือนกันกับเขาก็ดันเอื้อมมือมาดึงแขนเอาไว้ก่อนส่งสายตา 'บางอย่าง' ออกมา เป็น 'สัญญาณ' ให้คนหน้าหล่อต้องหายใจเข้าลึกยาวพลางพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองอีกที

เถอะ! อีกนิด.......จะให้ 'โอกาส' ไอ้เด็กเวรนั่นอีกนิด.........แต่แค่ 'อีกนิดเดียว' เท่านั้นจริงๆ นะเฟ้ย!!

"ฮงกี สิ่งที่ฉันจะพูดออกไปมันอาจเปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่นายมีต่อฉันไป........ตลอดกาล แต่ฉันน่ะ ฉัน.......ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว! นายทำให้ฉันอึดอัด เพราะนายคนเดียว! ฉันถึงได้ทำอะไรแบบนั้น เพราะนายที่ทำให้ฉัน............เหมือนเป็นคนบ้า บางครั้ง ฉันก็อยากจะย้อนเวลากลับไปตอนที่เจอนายเป็นครั้งแรก เพราะฉันจะได้บอกกับนายว่า.........ฉันไม่เคยอยากเป็น 'เพื่อนรัก' ของนายเลย ไม่เลย! ฮงกี ฉันน่ะ......."

"อย่าพูด! โฮฮฮฮ~ ได้โปรด ขะ ขอ ฮึก! ขอร้อง ฮือออ~ อย่าพูด นายอย่า........บะ บอกฉัน ฮึก! อย่าบอกวะ ว่า..........ฮึก!"

"ขอโทษนะ ฮงกี แต่ฉันต้องบอกกับนาย.......ฉันจะบอกกับนายว่าฉัน........."

"ฉันรักนาย! ได้ยินไหม จงฮุน ฉะ ฉัน.......รัก ฮึก! รัก.......ฮืออออ~"

เงียบ!!

เงียบ!!

และ เงียบ!!

เงียบกริบ........ไปชั่วอึดใจใหญ่ๆ

จากนั้น

"นายพูด......พูดอะไร ฮง......ฮงกี"

"ฉันรักนายไงเล่า! ฮืออออ~~ ฉันรู้วะ ว่า นะ นาย ฮึก! นายน่ะ มะ ไม่ได้............รู้สึกเหมือน...........ฉัน ฮืออออ~ เพราะฉะนั้น ได้โปรด ฮืออออ~~~ ขอร้อง อย่าพูดออกมาเลยว่านาย 'เกลียด' ฉัน โฮฮฮฮฮ~"

เงียบ!!

เงียบ!!

และ เงียบ!!

เงียบกริบ.............ไปชั่วอึดใจใหญ่ๆ

จากนั้น (อีกครั้ง) "แต่นาย......นี่นายนึกว่าฉัน........นี่นายคิดเหมือนกันกับฉันงั้นเรอะ!"

"ใช่เซ่ะ! ฉันคิดเหมือนกันกับ..........ห๊ะ? หะ....ห๊า? นะ นายว่า ฮึก! ว่าอะไร......นะ?"

คราวนี้เป็นฝ่ายของฮงกีที่ต้อง อึ้ง ไปบ้าง เพราะหลังจากที่จงฮุน อึ้ง ไปอยู่ชั่ว (สอง) อึดใจใหญ่ และไม่สามารถขยับปากพูดอะไรออกไปได้ถึงสองครั้ง แต่คราวนี้สิ่งที่เด็กหนุ่มหน้าคมเป็นกลับถ่ายทอดไปให้กับฮงกีแทน

"..........นายรักฉัน เหมือนกับที่ฉันก็รักนาย ใช่ไหม? อีฮงกี นายน่ะ รักฉัน! รักฉัน.......คนนี้ (ชี้มาที่ตัวเอง) ใช่รึเปล่า?"

(อ้าปากหวอ) "............."

"ใช่รึเปล่า! ใช่ไหม! อีฮงกี ตอบฉันมาสิ! โธ่เว้ย......เอ้า! พยักหน้าก็ได้"

ทีนี้ฮงกี 'รีบ' พยักหน้าหนึ่งที! ทั้งที่ปากยังอ้ากว้างแต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงลมเล็ดลอดออกมา!!

"นั่นสินะ! นายน่ะ รักฉัน เหมือนกันกับที่ฉันรักนาย นั่นสินะ! ฮ่ะ! ฮ่ะๆๆ โอยยยย~~~ จะ เจ็บปาก! อ๊ะ! จริงดิ (หันขวับ) พี่ท้อป ถึงจะเป็นพี่แต่ผมก็ไม่ยอมยกฮงกีให้หรอกนะ ผมจะทำทุกวิถีทางให้ฮงกีเป็นของผม เพราะว่าฮงกีไม่ได้รักพี่............."

"และพี่ท้อปก็ไม่ได้รักฮงกีด้วย ไอ้โง่!"

คำพูดของแจจินทำเอาคนที่กำลังหันไปทำสีหน้าท้าทายใส่ท้อปถึงกับหยุดชะงักคำพูด ก่อนที่จงฮุนจะหันมามองหน้าหวานๆ ของแจจินด้วยความงงสุดขีด!

"ตะ แต่ว่า.....พี่ท้อปกับฮงกีเป็นแฟนกัน.........."

"ซะเมื่อไหร่ล่ะ! พี่จงฮุน ใครเค้าบอกพี่แบบนั้น? นี่พี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ เหรอฮะ เฮ้อออออออ~~ พี่ท้อปเค้าเป็นแฟนกับพี่ฮงกีไม่ได้หรอก เพราะว่าพี่ท้อปเขามี 'เมีย' แล้ว และ 'เมีย' ของพี่ท้อปก็ดุมั่กกกกกก~~~ นี่น้องมินกำลังพูดถึงใครอยู่รู้ไหมฮะ? เอริ่มมมม ไม่รู้สินะ เฮ้ออออ~ ถึงน้องมินจะเป็นน้องเล็กของวงนี้แต่น้องมินก็ต้องยอมเสียมารยาทซักครั้งนะฮะ อะแฮ่ม! 'เมีย' ของพี่ท้อปเค้าอยู่วง BIGBANG และมีชื่อว่า (แจจินช่วยประสานเสียง) จียง ส่วนพี่จงฮุน (ถอนหายใจยาวเหยียดดดดดดดด) ช่างเป็นหัวหน้าวงที่ 'งี่เง่า' และ 'โง่' ที่สุดเท่าที่น้องมินเคยพบเคยเจอมาเลยล่ะฮะ"

จบคำพูด มินฮวาน เจ้าน้องเล็กหัวทองแห่งวง FTIsland ก็ฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาคู่เรียวเหลือเพียงขีดบางๆ ส่วนแจจินก็ทำสีหน้าท่าทางเหมือน 'ระอา' ในความโง่ งี่เง่าของหัวหน้าวงตัวเองซะเต็มประดา ทางด้านสองหนุ่มซึงฮยอน (ซึงท้อป กับ ซึงฮยอน)

คนหนึ่งนั้นกำลังพยายามกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเองเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ส่วนอีกคนกลับยิ้มกว้างพลางมองตรงไปที่น้องเล็กประจำวงด้วยแววตาหวานฉ่ำจนคนถูกมองเริ่มเขิน แก้มใสๆ เลยขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาซะอย่างงั้น!!

และ กลับมาที่หัวหน้าวง จงฮุน ซึ่งนอกจากจะถูก 'ด่า' ซะไม่เหลือดีแล้ว เด็กหนุ่มยังต้อง 'โคตรอึ้ง' ไปกับแววตาของฮงกีที่จ้องตรงมาที่เขา ตอนนี้ฮงกีไม่ได้ร้องไห้ และไม่มีท่าทางตกตะลึงอึ้งงันอีกต่อไปแล้ว

แต่ฮงกีในตอนนี้ช่างดู 'น่ากลัว' ซะจนจงฮุนรู้สึก เอริ่มมมม~~~ ขนลุก!!

"นี่แสดงว่าที่ผ่านมานายก็คิดล่ะสินะว่าฉันเป็น 'แฟน' กับพี่ท้อป นายคิดมาตลอดเลยใช่ไหมว่าฉัน 'แย่ง' พี่ท้อปมาจากพี่จียง"

"เฮ้ย! ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฮงกี ไม่เลย! ฉะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสองคนนั้นเค้าคบกันอ่ะ"

(เสียงน้องมินกับแจจินประสานขึ้นพร้อมกัน) "โง่! งี่เง่า!"

"........อะ เออ! ฉันยอมรับว่าตัวเองโง่! งี่เง่า! แต่ฉันน่ะ.........."

"เงียบนะ! ชเวจงฮุน นายน่ะ หุบปากไปซะ! จากนี้ไปฉันจะพูดคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม ห๊ะ? (จงฮุนหุบปากเงียบแล้วรีบพยักหน้าหงักๆๆๆ) นายเองก็รักฉันเหมือนกับที่ฉันรักนาย แต่! นายไม่ยอมบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปเพราะคิดว่าฉันมีเจ้าของแล้ว ซึ่งก็คือพี่ท้อป นายคิดแบบนั้นก็เลยทำเป็นเย็นชา เหินห่างกับฉัน แถมยัง...........ไล่ให้ฉันเลิกยุ่งกับชีวิตของนาย! ใช่ไหม ชเวจงฮุน........ฉันถามนายก็ตอบมาเซ่ะ!!"

"ชะ ใช่! ใช่ครับ........ขะ ขอโทษ ฮงกี ฉันขอโทษ ฉัน........."

เผี๊ยะ!!!!!! เสียงฝ่ามือขาวๆ ที่ตบกระทบกับใบหน้าคมคายเต็มแรงเล่นเอาบรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง

"นี่! สำหรับความโง่ งี่เง่าของนาย"

เผี๊ยะ!!!!!! "นี่! สำหรับสิ่งที่นายทำกับฉัน"

เผี๊ยะ!!!!!! "นี่! สำหรับน้ำตาของฉันที่เสียไปให้กับนาย!"

เผี๊ยะ!!!!!! "และนี่.......สำหรับ 'ความเป็นเพื่อน' ของเรา สิ้นสุดกันซะทีนะ ชเวจงฮุน จากนี้ไปฉันจะไม่คบนายเป็นเพื่อนอีก!"

จบคำพูดของฮงกี ใบหน้าคมคายที่เริ่มขึ้นรอยฝ่ามือก็หันกลับมามองคนพูดด้วยความตกตะลึง นี่! ล้อเล่นกันใช่ไหม?

หาก สิ่งที่จงฮุนได้เห็นกลับเป็นใบหน้าหวานสวยละม้ายผู้หญิงที่ตอนนี้เปรอะไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่ไหลรินออกมาจากดวงตาก่ำช้ำซึ่งเปล่งประกายจริงจังราวกับจะย้ำให้เขาได้รู้ว่าประโยคเมื่อครู่.......ฮงกีเอาจริง!!

...............เผี๊ยะ!!!!!! "อ่ะ.........อ๊ะ! จงฮุน นายทำบ้าอะไร หยะ หยุดนะ! ชเวจงฮุน!!"

อยู่ๆ คนตรงหน้าก็ดึงเอามือของเขาไปตบเข้าที่ใบหน้าตัวเองแรงๆ แล้วพอจะชักมือกลับอีกฝ่ายก็ดันยื้อมือข้างเดิมเอาไว้ แถมยังพูดเสียงสั่นๆ เหมือนคนจะร้องไห้ว่า

"ไม่! ฉันไม่หยุด นายน่ะ...........ตบฉันให้ตายเหอะ! ตบเลย! แต่ฉันไม่มีวัน.........ไม่ยอมให้นายเลิกคบกับฉันหรอกนะฮงกี! ฉันขาดนายไม่ได้ ชีวิตที่ไม่มีนาย ฉัน........อยู่ไม่ไหว! เพราะฉะนั้น นายก็ตบฉันให้ตายเลย"

"........ไอ้บ้า!! จงฮุน ไอ้......โง่! โอ๊ยยยย~~ งี่เง่า! โง่! นายมัน.........ที่ฉันไม่อยากคบนายเป็นเพื่อนเพราะฉันจะขอให้นายมาเป็น 'คนรัก' ของฉันต่างหาก! ทีนี้ก็เลิกบ้า เลิกงี่เง่า แล้วก็เลิกโง่ซะที ชเวจงฮุน!!"

เสียงตะโกนของฮงกีทำให้การกระทำทั้งหมดของจงฮุนหยุดลงในทันที! แล้วเด็กหนุ่มผมดำหน้าคมที่ตอนนี้เริ่มมี 'สภาพ' ดูไม่ได้ก็หัวเราะออกมา..........ทั้งน้ำตา จากนั้น สองหนุ่มก็ 'กอด' กันและกันเอาไว้โดยมีเสียงตบมือ (ปนถอนหายใจ) จากเพื่อนในห้อง (ซึ่งถูกลืมไปนานมากกกกก~~~) ดังออกมาเป็นเวลาหลายนาทีเต็ม!!

ดึกคืนนั้น ในห้องนอนของจงฮุน

คุณเคยมีช่วงเวลาที่ รู้สึก อะไรอย่างผมไหมครับ?

เวลาที่เรามองใครสักคนที่.............แอบชอบ แล้วหัวใจก็เหมือนจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เพียงแค่.............ได้เห็น

เวลาที่เราได้ยินเรื่องเล่าของคนที่.............แอบชอบ แล้วความสนใจที่มีก็ถูกดึงไปอยู่ที่เรื่องนั้นราวกับตกอยู่ในภวังค์ เพียงแค่.............ได้ยินเสียง

เวลาที่เราเดินเฉียดผ่านคนที่.............แอบชอบ แล้วจังหวะการก้าวเดินก็กลับสับสนเพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาเข้าจมูก เพียงแค่.............ได้กลิ่น

เวลาที่เราต้องพูดคุยกับคนที่.............แอบชอบ ทั้งที่ใจคิดอย่างนึงแต่ปากกลับตอบโต้ไปด้วยถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้าม เพียงแค่.............ได้พูดคุย

ผมรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังจะเป็นบ้า!!

ไม่ใช่เพราะผมกำลังมีความรู้สึก.............แอบชอบ ใครสักคน

ไม่ใช่เพราะใครสักคนที่ผม.............แอบชอบ จะเป็นเพื่อนสนิทของผม

แต่เป็นเพราะเพื่อนสนิทที่ผม.............แอบชอบ เขาคิดว่าผมมี 'เจ้าของ' อยู่แล้วต่างหาก

แต่ตอนนี้ วินาทีนี้ เจ้าคนโง่ งี่เง่า แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของผมแต่กลับไม่เคยเอะใจเลยว่าผมน่ะ.............รักเค้า

เจ้าคนโง่ งี่เง่า ที่ชื่อว่าจงฮุนกำลังนอนหลับหนุนตักของผมโดยที่มือของเขาก็โอบรอบเอวผมเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ใบหน้าคมคายที่ออกจะฟกช้ำไปบ้างกำลังหลับใหลเพราะความเหนื่อยอ่อนที่เผชิญมาตั้งแต่เมื่อคืนลากยาวไปจนถึงเมื่อครู่นี้ อ๊ะ!! อย่าเพิ่งคิดอะไรทะลึ่งๆ นะครับ (หน้าแดง) พวกเราสองคนยังไม่ได้ NC กันซะหน่อย!!

เรื่องแบบนี้ใครเค้า รีบ กันล่ะครับ (เขินนน~)

ว่าแต่ ผมเพิ่งจะสังเกตเอาจริงๆ ก็ตอนนี้แหละว่าจงฮุนน่ะ หล่อ มากๆ เลย!!

มิน่าล่ะ ถึงได้มีทั้งสาวแท้และสาวเทียมมาตามกรี๊ดจงฮุนของผมกันใหญ่ เฮ้ออออ~~~ มีแฟนหล่อๆ เนี่ย ไม่ดีเลยนะครับ! ก็ผมรู้ตัวว่าตัวเองน่ะ เป็นคน 'ขี้หึง' มากแค่ไหน เฮ้อออออ~~~ จงฮุน นายน่ะ ช่วยหล่อน้อยกว่านี้สักนิดจะได้ไหม?

".......อืออออ ฮงกี ยังไม่หลับเหรอ"

"อ๊ะ! จะ จงฮุน ตกใจหมดเลย อยู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาแบบนี้ ฉันนึกว่านายจะหลับสนิทไปแล้วซะอีก"

"ฮื่ออออ ก็ง่วงเหมือนกัน แต่ตอนนี้.......ฉันอยากมองหน้านายมากกว่า"

น้ำเสียงซื่อๆ ของจงฮุนไม่อาจปิดบังแววตากรุ้มกริ่มของเด็กหนุ่มหน้าคมได้ และนั่นก็ทำให้แก้มขาวๆ ของฮงกีกลับขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น

"บะ บ้า! พะ พูดอะไรแบบนั้น ฉันน่ะ เอ่อออ~~ จะมองอะไรนักหนาล่ะ เราก็เห็นหน้ากันเกือบตลอดเวลาอยู่แล้วนี่"

"แต่มันไม่เหมือนกันนี่ ตอนนั้นเรายังเป็นแค่เพื่อนกัน แต่เวลานี้.......นายเป็น 'คนรัก' ของฉันแล้วนะ"

พูดพลาง คนหน้าคมก็ค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่งเท้าศอกก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กับคนหน้าหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตามองอยู่แค่ตักของตัวเอง ต่างคนต่างเงียบกันไปชั่วครู่ แล้วอยู่ๆ ปลายนิ้วเรียวก็ค่อยๆ เอื้อมไปเกี่ยวเส้นผมสีน้ำตาลยาวที่ปรกระข้างแก้มแดงก่ำทัดไปข้างหลังใบหูเล็ก ก่อนจะใช้ปลายนิ้วข้างเดิมแตะปลายคางขาวที่ก้มงุดจนแทบติดอกด้วยความอ่อนโยน จนกระทั่ง ดวงตาสองคู่เลื่อนขึ้นสบกัน.........นิ่ง

"ฮงกี นายน่ะ ช่วย 'สวย' น้อยกว่านี้หน่อยได้ไหม ฉัน 'ขี้หึง' มากนะ จะบอกให้!"

"ห๊ะ? บะ บ้าเหรอ! จงฮุน ทำไมนายถึงได้พูดอะไรบ้าๆ แบบนี้ออกมะ.........อื้อออออ~"

ยังไม่ทันจะพูดจบ เรียวปากอิ่มสวยของคนช่างโวยวายก็ถูกทาบทับด้วยริมฝีปากของคนตรงหน้า........เนิ่นนาน

"หวานจัง......ขอ ชิม มากกว่านี้ได้รึเปล่า?"

"บะ บ้า! จงฮุน......อือออออออ~~"

ดูเหมือนคนถามจะไม่ค่อยต้องการคำตอบสักเท่าไหร่ เพราะเพียงแค่คนช่างโวยวายเริ่มต้นพูดไม่ทันถึงประโยค ริมฝีปากอุ่นก็เข้าปิดปากก่อนสอดแทรกปลายลิ้นอุ่นชื้นเข้าควานหาความหอมหวานภายในด้วยความหลงใหล.........รู้สึกตัวอีกที ร่างบางก็ถูกคร่อมทับก่อนเกี่ยวประสานมือกันเอาไว้เหนือศีรษะ และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นคนผมดำหน้าคมกำลังจับจ้องมองมาด้วยแววตาที่บ่งบอกถึง 'ความรัก' เต็มเปี่ยม

"ฉันรักนายนะ ฮงกี แล้วนายล่ะ.......บอกให้ชื่นใจหน่อยได้ไหม?"

".......รัก ฉันก็รักนายเหมือนกัน จงฮุน"

"ครับ งั้นคืนนี้นอนด้วยกันนะ ฉันสัญญาว่าจะแค่กอดนายเฉยๆ จนกว่านายจะพร้อม"

"ขอบคุณนะ จงฮุน ฮึก! ขอบคุณ"

"อย่าร้องไห้สิ ฮงกี บอกแล้วไงว่าฉันแพ้น้ำตาของนาย"

"ฮื่ออออ~ ไม่ร้องแล้วก็ได้"

หลังจากนั้น เสียงภายในห้องก็เงียบหายไป.........จนหนุ่มๆ ที่ยืนเบียดซ้อนเรียงกันเป็นชั้นๆ เหมือนพีรามิดอยู่หน้าประตูต่างพากันถอนหายใจพลางทำเสียงจิ๊ๆ จ๊ะๆ ในลำคอด้วยความเสียดาย!!

ว่าแต่ การที่........แจจิน วอนบิน มินฮวาน ซึงฮยอน กับ ท้อป จียง แทยัง ซึงริ แดซอง และ ดองวุค แทบิน........มา 'แอบฟัง' คนอื่นเค้าบอกรักปรับความเข้าใจกันแบบนี้ มันหมายความว่าอะไร??

"เอาล่ะๆ แยกย้ายกันกลับดีกว่า ไม่มีเรื่องอะไรน่าสนุกแล้วนี่! พี่แทบิน คืนนี้เว่นไปนอนบ้านพี่นะ"

"คร้าบบบบ เชิญตามสบายเลยจ้ะ ดาร์ลิง"

"ฮ้าวววววว~~ ผมง่วงแล้วอ่ะ! พี่แทยัง กลับบ้านกันเถอะครับ"

"ฮื่อ! กลับสิแดซอง.............อ้าวๆ ซึงริ น้องมิน นั่นจะไปไหนกันครับ"

(ประสานเสียง) "น้องมินกับซึงริหิว!! จะไปหาขนมกินก่อนนอนง่ะ!!"

"งั้นพี่ช่วยหาขนมให้เอาไหมครับ น้องมิน แต่คืนนี้........น้องมินมานอนกับพี่นะครับ"

"แหม! ไม่ค่อยจะล่อลวงน้องเลยนะ ซึงฮยอน เอาเถอะๆ คืนนี้ฉันจะไปนอนบ้านวอนบินเหมือนกัน ยังไงก็ฝากบ้านด้วยนะ"

"พวกนายก็ไม่ต้องกลับหรอก จียง พี่ท้อป นอนที่นี่แหละ ใครจะกลับบ้านขอผมกับแจจินติดรถไปด้วยนะครับ"

"งั้นก็รบกวนด้วยนะ ป่ะ! เมียจ๋า นอนกันเห๊อะ ฮ้าววววว~~~ วันนี้ออกแรงไปโคตรเหนื่อยเลย! จียง มาย ฮันนี่~ ช่วยนวดให้เค้าหน่อยได้เปล่า?"

"เอาสิๆ เดี๋ยวเค้านวดให้ตัวเองก็ได้ นี่! เด็กๆ กินขนมกันเสร็จแล้วก็อย่าลืมแปรงฟันล่ะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันน๊าทุกคน"

และแล้ว 11 หนุ่ม 11 ชีวิตก็แยกย้ายกันไปด้วยความสงบ.........เพื่อให้ Fiction เรื่องนี้จบลง ซะที!!!)



END.(นะจ๊ะ)
ข้างบน

[SF]Sorry, I 'm so bashful. (นางฟ้าที่.........ร้าย) [TopG BaeRi]

[SF]Sorry, I 'm so bashful. (นางฟ้าที่.........ร้าย) [TopG BaeRi]



เนื้อเรื่อง



โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง เที่ยงตรง สนามบาส



"กรี๊ดดดดดดดด~~~ รุ่นพี่ท้อปหล่อจังเลยแก๊ กรี๊ดๆๆๆๆๆ"

"รุ่นพี่ยองเบก็หล่อแก๊ ถึงจะเตี้ยไปหน่อยก็เหอะ แต่ดูกล้ามซี่ อร๊างงงงงง~~~~~~"

เสียงกรีดร้องของสาวๆ ดูจะเป็นกิจวัตรประจำวันที่สมาชิกทีมบาสชายทุกคนคุ้นเคยกันดี ถึงแม้จะแอบหมั่นไส้นิดหน่อยที่ระดับการกรี๊ดของพวกสาวๆ มันไม่เท่ากัน แต่จะว่ายังไงดีล่ะ? ก็เด็กหนุ่มที่สาวๆ ทั้งโรงเรียนพร้อมใจกันกรี๊ดมันทั้งหล่อและเท่ห์น้อยซะเมื่อไหร่เล่า

ท้อป คือกัปตันทีมบาสชาย เรียนอยู่ชั้นม.6 ห้อง 7 นอกจากจะมีรูปร่างแกร่งสูงสมกับเป็นเซ็นเตอร์ประจำทีมแล้ว ชายหนุ่มยังมีใบหน้าหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ แถมดวงตาคู่คมดุยังดูมีเสน่ห์จนสาวๆ ทุกคนพร้อมใจกันทำท่า ละลาย ทุกครั้งที่เขาจ้องมอง

ส่วนยองเบ รองกัปตัน เรียนชั้นม.5 ห้อง 7 แม้จะตัวเตี้ยไปหน่อยแต่ด้วยกล้ามเนื้อที่สวยงาม แข็งแกร่งสมชายชาตรี แถมยังใบหน้าหล่อคม อ่อนโยน ยิ้มทีดวงตาเรียวๆ ก็แทบจะปิดสนิท เจ้าหมอนั่นก็ได้รับเสียงกรี๊ดที่แทบไม่น้อยไปกว่าคนแรกสักเท่าไหร่

ส่วนคนอื่นที่เหลือ เฮ้อ! ต่อให้พยายามแค่ไหนพวกเขากลับไม่ค่อยจะมีสาวๆ คนใดแลเหลือบสายตามามองเลยด้วยซ้ำ! ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจว่ะ

เวลาเดียวกัน ในห้องล๊อคเกอร์ของชมรมบาสชาย

ร่างโปร่งเพิ่งจะวางขวดน้ำเกลือแร่กับนมรสกล้วยที่ผูกติดกันเอาไว้ด้วยริบบิ้นสีชมพูสดลงในตู้ล๊อคเกอร์ และเมื่อปลายนิ้วเรียวขยับประตูตู้ลงปิดจึงเห็นป้ายชื่อที่ติดเอาไว้หน้าตู้ กัปตันทีม : เชว T.O.P. และนั่นก็ทำให้ใบหน้าหวานพลันขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายในกิจวัตรประจำวันที่เขามักแอบมาจะทำซ้ำๆ กันทุกวันเป็นเวลา 1 ปีเต็ม..............โดยไม่มีใครรู้เห็น

"อ๊ะ! ป่านนี้พวกนั้นน่าจะซ้อมกันเสร็จแล้ว"

พึมพำเบาๆ กับตัวเองก่อนที่เด็กหนุ่มร่างโปร่งผู้มีใบหน้าหวานจนผู้หญิงหลายคนยังนึกอิจฉา............จะรีบเดินจ้ำอ้าวกลับออกไปจากห้องล๊อคเกอร์ของชมรมบาสชาย

ไม่ถึง 10 นาทีต่อมา สนามบาสที่เดิม

"น้ำมาแล้วครับ"

"ว้าวววว นางฟ้าจียง มาแล้วๆๆ นางฟ้าของพวกเรามาแล้วโว้ย!"

เสียงตะโกนของหนุ่มๆ นักบาสซึ่งหน้าตาดีไม่เท่าสองดาวเด่นอย่างท้อปกับยองเบดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน สวรรค์ยังมีเมตตา! แม้พวกเขาจะไม่มีสายตาของสาวๆ ในโรงเรียนมาเหลือบแลให้ความสนใจ แต่ นางฟ้าจียง หรือ ควอนจียง เด็กหนุ่มซึ่งเรียนห้องเดียวกันกับยองเบกลับเป็นคนเดียวที่หยิบยื่นความเมตตา เอ้ย! ความมีน้ำใจมาให้พวกเขา ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับชมรมบาสชาย (เพราะถึงจะอยู่ห้องเดียวกันกับยองเบแต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้เป็นเพื่อนที่สนิทสนมกัน) หาก จียงก็ยังอุตส่าห์สละเวลาทั้งเที่ยงและเย็นมาเสิร์ฟน้ำเย็นๆ ให้พวกเขาด้วยความเต็มใจ

และให้ตายเหอะครับ! ไอ้ทรงผมสีดำซึ่งมักจะคาดด้วยที่คาดผมสีชมพูสดใสจนดูแล้วละม้ายคล้ายทรง เห็ด มันช่างเข้ากันได้ดีกับใบหน้าหวานๆ และรอยยิ้มสุดจะน่าร๊ากกกกกกของนางฟ้าจียงของพวกเราจริงๆ

"น้องจีย๊งงงง~ วันนี้มาช้าน๊า หายไปทำอะไรมาคร้าบบบบ พวกพี่รอกันตั้งนานแน่ะ"

"นั่นสิครับ ตอนแรกนึกว่านางฟ้าจะไม่มาแล้วซะอีก"

"ถ้านางฟ้าไม่มาจริงๆ พวกเราต้องเฉาตายแน่ๆ เลย"

"นางฟ้าจียง วันนี้ยิ้มสวยอีกแล้ว พวกพี่ชอบรอยยิ้มแบบนี้ของนางฟ้ามากเลยนะ"

สรรพเสียงลั้นลาของเพื่อนๆ ร่วมชมรมซึ่งพร้อมใจกันไปนั่งออดอ้อน ออเซาะคนตัวบางที่กำลังทำหน้าที่แจกจ่ายน้ำดื่มให้พร้อมรอยยิ้ม..............ทั้งที่เห็นเป็นปกติทุกวัน (ที่มาโรงเรียน) หาก เด็กหนุ่มหน้าหล่อ ตาดุ กลับไม่เคยทำใจให้ชินได้เลยสักครั้ง!

รำคาญ! ไอ้พวกหน้าม่อมันจะส่งเสียงโหยหวนไปทำไมทุกวันวะ ไม่เบื่อบ้างรึไง

ส่วน นางฟ้าจียง อะไรนั่น ท่าทางจะชอบให้มีคนมารุมล้อมออเซาะสินะ เม่ง!

................เห็นแล้วหงุดหงิดเว้ย!!

"เป็นอะไรครับ ท้อปฮยอง ทำไมทำหน้าเหมือนกอริลล่าปวดอึ?"

เสียงยิ้มๆ ของเจ้ารุ่นน้องตัวซี้ทำเอา กอริลล่า ต้องตวัดตามองมาอย่างดุๆ หาก ใบหน้าหล่ออ่อนโยนกลับระบายรอยยิ้มน้อยๆ แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวสายตาของเขาเหมือนคนอื่นๆ เหอะ! ไม่คุยกับเม่งแล้ว หงุดหงิดเว้ย!

"วันนี้เจ้าพวกนั้นก็ลั้นลากันตามเคยสินะ ว่าแต่ (เหลือบตาดูนาฬิกา) วันนี้นางฟ้าจียงก็มาช้าจริงๆ ทั้งที่อาจารย์ก็ปล่อยเร็วกว่าปกติ ไม่รู้ไปมัวทำอะไรที่ไหนอยู่นะ"

คำพูดบอกเล่าเรียบๆ ยิ้มๆ ของรุ่นน้องตาเรียวไม่ได้ทำให้ท่าทางของคนข้างตัวคลายความรุ่มร้อนลง มิหนำซ้ำ เสียงห้วนที่ตอบกลับมายังออกแนวกระชากกว่าทุกวันซะอย่างงั้น!

"เล่าทำไม ไม่ได้อยากรู้! เม่ง! รำคาญชิบหาย"

"อ้าว! แล้วนั่นจะไปไหนล่ะท้อปฮยอง"

ถามเมื่อเห็นคนตัวสูงคว้าเอาเสื้อสูทนักเรียนสีขรึมที่ถอดวางไว้บนเก้าอี้ม้ายาวขึ้นมาพาดบ่า แต่อีกฝ่ายกลับ.............ไม่ตอบ แถมยังเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่วายเหลือบไปส่งสายตาดุดันให้ นางฟ้า ที่เผลอเงยหน้าขึ้นมามอง เล่นใบหน้าหวานๆ ต้องก้มหรุบตาลงมองพื้นแทบไม่ทัน เฮ้ออออ~~~~ ให้มันได้อย่างงี้สิ!!

"...........อะไร นมรสกล้วยหมด! ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับป้า..........ไม่เป็นไร ผมไม่กินก็ได้"

พูดเสียงเครียดแล้วร่างแกร่งสูงของกัปตันทีมบาสชายก็เดินทำหน้าโกรธๆ จนใครก็ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตามองออกไปจากห้องอาหาร แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อท้อปเดินไปจนถึงห้องล๊อคเกอร์ของชมรมแล้วเอื้อมมือไปกระชากประตูตู้เปิดออก ขวดเล็กๆ สองขวดที่ถูกพันติดกันเอาไว้ด้วยสายริบบิ้นเส้นเล็กสีชมพูหวานก็กระแทกเข้าตา.............ก่อนจะพัดพาเอาความรุ่มร้อนให้สลายหายไปจนหมดสิ้น

"อีกแล้วเหรอ ไหนป้าว่านมรสกล้วยหมดไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วไง ทำไม.............หรือว่าจะไม่ใช่เด็กโรงเรียนนี้วะ? ไม่น่าเป็นไปได้"

พึมพำพลาง มือแกร่งก็เอื้อมมือไปลูบไล้เส้นริบบิ้นสีหวานอย่างเบามือ พลัน รอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่งก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม จากนั้น ทั้งขวดเกลือแร่และนมรสกล้วยก็ถูกเปิดออกแล้วหายพรวดเข้าไปในลำคอของคนที่ดื่มไปก็.............ยิ้มเหมือนคนบ้าไป (น่ากลัวว่ะ -*- มันกินพร้อมกันทีเดียวแบบนั้นไม่ท้องเสียได้ไงเนี่ย?)

"อ้าว! ทำไมท้อปฮยองได้กินนมรสกล้วยล่ะ ไหนป้าแกว่าหมดแล้วไง"

เสียงทักของยองเบที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ทำให้คนที่เพิ่งจะดื่มทั้งน้ำเกลือแร่และนมหมดเกลี้ยงต้องยักไหล่นิดๆ ด้วยท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ที่จริง กูก็หาคำตอบให้มันไม่ได้เหมือนกันครับ!

".........เฮ้ย! หรือว่า.............."

"หรือว่าอะไรวะ?"

ท่าทางตกใจของยองเบทำเอาร่างแกร่งสูงซึ่งกำลังจะเดินออกไปต้องหันหลังกลับมามองอีกครั้ง แต่แล้ว ท้อปก็ต้องนิ่งอึ้งกับคำตอบที่ได้รับกลับมาจากเจ้ารุ่นน้องตาเรียว

"ฮยองจำไม่ได้เหรอครับ ที่ไอ้พวกในชมรมเรามันถามว่าทำไมนางฟ้าจียงถึงมาช้ากว่าทุกวัน ก็นี่ไงสาเหตุ! นมรสกล้วยที่เคยขายประจำทุกวันดันมาหมด เค้าก็เลยต้องแอบออกไปนอกโรงเรียนแล้วซื้อไอ้นมรสกล้วยนั่นมาให้ฮยอง เพราะอย่างงั้น นางฟ้าจียงก็เลยมาหาไอ้พวกบ้าช้ากว่าทุกวัน"

"...............พูดอะไรให้มันเป็นจริงหน่อย ไม่มีทางเป็นเจ้าเด็กหัวเห็ดนั่นหรอก! แม้แต่หน้าฉัน เด็กหัวเห็ดมันยังไม่อยากมองเลย"

"แน่ใจเหรอฮยอง ผมว่าเค้ามอง..........แต่มองแบบแอบๆ ไม่ให้ฮยองรู้มากกว่ามั้ง"

คำพูดขำๆ ของยองเบไม่ได้ทำให้ท้อปยิ้มออกเลยแม้แต่น้อย เหอะ! ยังไงๆ นางฟ้าของเขา ก็ต้องไม่ใช่เด็กหัวเห็ดท่าทางน่าหมั่นไส้นั่นแน่ๆ ก็บอกแล้วไงว่าแม้แต่หน้าก็ยังไม่เคยคิดจะมอง แล้วขอโทษ เค้าไม่โง่! เพราะตลอดช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่เคยมีขวดน้ำ เหลือ มาถึงมือของเขากับยองเบเลยด้วยซ้ำ สมาชิกในชมรมมีทั้งหมด 12 คน แต่ขวดน้ำที่เด็กหัวเห็ดถือมามันมีแค่ 10 ขวดพอดีเป๊ะ!

อย่างงี้ จะไม่ให้เขารู้สึก ขวาง ไอ้เด็กอวดดีนั่นได้ยังไงกัน?

"ฮยอง เอางี้ไหมล่ะ! ถ้าอยากรู้ว่า นางฟ้า ของฮยองเป็นคนเดียวกับนางฟ้าจียงรึเปล่า............ผมมีแผน"

"ไม่ต้อง! ถ้าอยากรู้ฉันก็หาทางรู้เองได้เป็นปีแล้ว นายเอาเวลาที่มีไปหาดีกว่ามั้งว่าเจ้าของขวดน้ำส้มที่เอามาวางให้ในตู้ล๊อคเกอร์ทุกวันเป็นใคร นายเองก็มี นางฟ้า ของตัวเองไม่ใช่เหรอ"

แกล้งพูดเสียงขรึมใส่ แต่แล้ว ท้อปก็ต้องอึ้งเมื่อเจ้ารุ่นน้องซี้สนิทหัวเราะกลับมาเสียงดังลั่น แถมคำตอบของมัน..............ยังทำให้เขา เจ็บใจ ยังไงก็ไม่รู้!

"อ๋อ! นั่นอ่ะ รู้นานแล้วครับ แล้วก็...........วันนี้ผมจะเป็นฝ่าย รุก นางฟ้าบ้างล่ะ เค้าจะได้ไม่คิดว่าผม โง่ อยู่ได้ตั้งเป็นปีๆ อ้ออออ~~ จะบอกให้รู้นะครับเทมป์ฮยอง นางฟ้าของผม เค้าเป็นเด็กแข็งแรง..........Strong Baby อ่ะ รู้จักไหมครับ? ฮ่าๆๆๆๆๆ"

Strong Baby หมายถึง ควอนซึงรี น้องชายแท้ๆ ของเจ้าเด็กหัวเห็ดน่ะเหรอ??

..............โธ่เว้ย! เม่ง! เจ็บใจชะมัดโคตร!!

"เอาเหอะๆ จะทำอะไรก็รีบๆ เข้านะครับ ฮยอง ไม่งั้นนางฟ้าของฮยองได้กลายเป็นนางฟ้าของคนอื่นแน่ รายนั้นน่ะ น่ารัก ออกปานนั้น ฮยองเองก็รับรู้อยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ ไม่งั้น...............คงไม่หงุดหงิดถึงขนาดนั้นใช่ไหมล่ะ?"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วร่างหนาก็เดินผิวปากด้วยท่าทางอารมณ์ดีออกไป ทิ้งให้รุ่นพี่หนุ่มหน้าหล่อตาดุที่ถูกคำพูดของเขากระแทก ใจ เข้าอย่างจัง! ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งพลางลูบคลำริบบิ้นสีชมพูสดใสในมือไป...............ด้วยท่าทางคิดหนัก

...............เออๆๆๆ ก็ได้ๆ ยอมรับก็ได้

เชวท้อปไม่โง่หรอกครับ! มีคนเอาน้ำเกลือแร่กับนมรสกล้วย (ของโปรด) มาเสิร์ฟทั้งเที่ยงทั้งเย็นทุกวัน (ที่มาโรงเรียน) เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม จะไม่สงสัยจนหาเรื่อง สืบ มันก็ใช่เรื่อง

แต่ว่า! เด็กหัวเห็ดนั่นทำตัวน่าโมโหก่อนทำไม?

ผมไม่เคยเข้าใจเหตุผลของเจ้าเด็กหัวเห็ดนั่นจริงๆ ทั้งที่ท่าทางแอบๆ แบบนั้นไม่ต้องถามไอ้ยองเบก็รู้ว่าทำไปเพราะต้อง เอ่ออออ~~~~ ชอบผม (เม่ง! เขินว้อย) แต่ทำไมกลับชอบทำเหมือนเราไม่รู้จักกัน? หน้า.........ไม่มอง ปาก.........ไม่ทัก

และไม่มีแม้แต่น้ำเปล่ายื่นให้ตรงๆ พร้อมรอยยิ้มหวานๆ ชวนให้หัวใจเต้นแรงเหมือนที่ไอ้พวกบ้านั่นมันได้!!

เม่ง! ทั้งที่ถ้า นางฟ้าจียง หันมามองหน้าผม ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องทัก ไม่ต้องมีน้ำใจมาให้...........ขอแค่เงยหน้าขึ้นมองสบตากันดีๆ

แค่นั้นเอง..........เชวท้อปก็แทบจะยอมมอบ หัวใจ ให้แล้วแท้ๆ

แต่ก็นะ! หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ไม่เคยมีเหตุผลมารองรับการกระทำของนางฟ้าหัวเห็ด (แต่ถึงจะเห็ดก็เป็นเห็ดที่น่ารักที่สุด!) (แหวะ -*- ท้อปเพ้อว่ะ =_=") เลยแม้สักข้อ แล้วตัวผมเองก็ไม่กล้าถาม.............เพราะกลัว

กลัว ว่าการกระทำที่ดำเนินมาอย่างสม่ำเสมอตลอดระยะเวลา 1 ปีจะขาดหายไป

และกลัว ว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาจะทำให้ หัวใจ ทนรับไม่ไหว

ครับ! คนอย่างเชวท้อปที่สาวๆ ทั้งโรงเรียนพากันกรี๊ดกร๊าดแทบขาดใจ เอาจริงๆ แล้วก็ทั้งขี้อายแล้วก็ไม่มั่นใจว่า นางฟ้า จะชอบเขาจริงๆ รึเปล่า?

แต่ถ้าไม่ชอบกันเลย ไอ้การกระทำแอบๆ ตลอดเวลา 1 ปีนั่น...............มันคืออะไร?


วันนี้ผมจะเป็นฝ่าย รุก นางฟ้าบ้างล่ะ เค้าจะได้ไม่คิดว่าผม โง่ อยู่ได้ตั้งเป็นปีๆ

เอาเหอะๆ จะทำอะไรก็รีบๆ เข้านะครับ ฮยอง ไม่งั้นนางฟ้าของฮยองได้กลายเป็นนางฟ้าของคนอื่นแน่

รายนั้นน่ะ น่ารัก ออกปานนั้น ฮยองเองก็รับรู้อยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ ไม่งั้น...............คงไม่หงุดหงิดถึงขนาดนั้นใช่ไหมล่ะ?


คำพูดของไอ้ยองเบมันกลับเข้ามาในหัวอีกแล้ว.............โว้ย!!

ร่างแกร่งสูงที่ได้แต่นั่งคลึงคลำริบบิ้นสีชมพูสีหวานสดใสอยู่ในห้องเรียน (คาบบ่าย) โดยที่หัวสมองก็ไม่ได้เข้าใจบทเรียนซึ่งอาจารย์หน้าห้องกำลังสอนอยู่เลยแม้สักนิด...........แล้วถึงตอนนี้ก็ยิ่งสับสน

คือ กูไม่ได้โง่! แต่กูไม่กล้าไง เห็นแบบนี้แต่กูก็เขิน กูขี้อาย มึงเข้าใจกูบ้างเซ่ะ!!

กูก็อยากรีบๆ เหมือนกัน ใครจะไปทนให้ นางฟ้า ตกไปเป็นของไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้วะ?

กูโคตรรู้อยู่เต็มหัวใจเลยว่า จียง น่ารักค่อดๆ เพราะงั้นกูถึงได้หงุดหงิดไงครับ เพราะกูไม่เข้าใจ.............ว่าทำไมจียงทำกับกูแบบนั้น

การแอบมาทำอะไรน่ารักๆ พิเศษๆ ให้โดยไม่เปิดเผยตัวเอง แต่กลับไปแสดงความมีน้ำใจแถมยังยิ้มหวานๆ ให้ไอ้พวกเวรนั่นอย่างเปิดเผย โดยทำกับกูเหมือนเป็นอากาศ..............ไร้ตัวตน

มันหมายความว่าอะไร??

กูอยากรู้ใจจะขาดแล้วเนี่ย! หงุดหงิดจะบ้าแล้วว้อย!!

แต่ถ้ากูถามออกไปแล้วทุกอย่างเม่งไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม.............มึงจะรับผิดชอบไหมไอ้เตี้ย?

อ่อกกกกกกกกกก~~~ เชวท้อปเครียดดดดด

กู จะ ทำ ยัง ไง ดี

"...............ถ้าครูเป็นเธอนะ เชวทีโอพี ครูจะเลิกบ้า เอามือจิกทึ้งหัวตัวเอง แล้วหันกลับมาสนใจบทเรียน ยกเว้นแต่ว่าเธอเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ถ้าเป็นอย่างงั้นครูจะช่วยสงเคราะห์ให้ด้วยการเอาริบบิ้นสีชมพูแหววๆ นั่นรัดคอเธอให้ตายเป็นผีเฝ้าห้องเรียน จะเอาอย่างนั้นไหม เชวทีโอพี?"

เฮือกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!

"อะ อาจารย์ดองวุค ขะ ขอโทษครับ"

ชิบหายแล้ว! อาจารย์ดองวุคคนสวย(?) กำลังยิ้มหวานหยดย้อยเหมือนนางฟ้า แต่สำหรับนักเรียนทุกคนต่างก็รู้ดีว่าถ้ารอยยิ้มหวานสวยแบบนั้นไม่ได้มอบให้กับอาจารย์แทบิน (ซึ่งเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครอง คู่รักของอาจารย์ดองวุค) นั่นหมายถึงว่าคนที่ถูกยิ้มให้อาจกำลัง (มีโชคชะตา) จะได้ตายด้วยความทุกข์ทรมาน (เฮ้ย?) ก็เป็นได้!!

"อย่าให้ฉันเห็นแกเป็นแบบนั้นอีกนะ เชวทีโอพี ไม่งั้น............แก ตาย แน่!"

พร้อมน้ำเสียงหวาน หาก สุดจะเย็นยะเยียบจนขน (หัว) ลุก มือเรียวของอาจารย์ดองวุคก็เอื้อมมาเกี่ยวสายริบบิ้นสีชมพูสวยเข้าที่รอบคอของท้อปก่อนจะค่อยๆ รัดสายริบบิ้นแน่นเข้าด้วยความใจเย็น...............ที่ทำเอาใบหน้าหล่อๆ ของท้อปถึงกับเผือดซีดพร้อมดวงตาซึ่งเหลือกลานขึ้นช้าๆ

อ่อกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!! หาย ใจ ไม่ อ๊อกกกกกก~~~~

"แค่กๆๆๆ"

"เอ้า! มองอะไรจ๊ะ นักเรียน กลับมาเรียนกันต่อได้แล้ว!"

สิ้นเสียงของอาจารย์ดองวุค (ที่ยอมปล่อยมือออกจากสายริบบิ้นด้วยท่าทางเสียดายนิดๆ) (............กลัว) นักเรียนทุกคนก็ไม่กล้าว่อกแว่ก ลองดี กับอาจารย์หนุ่มหน้าสวยอีกต่อไป (ย้ำ! น้อง (ของ) เจ็ด กลัว........โคตร) น่าสงสารเชวท้อปจริงๆ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอาจารย์ดองวุค (กูไม่ได้เล่นคร้าบบบบ โฮฮฮฮ~~~~)

เย็นนั้น สนามบาส.........Potato (ที่เดิม โธ้! มุกแบบนี้ =0=")

ร่างแกร่งสูงซึ่งกำลังวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในสนามน่าจะทำคะแนนได้เป็นหลักสิบ ถ้า! ไม่ติดที่ว่าใบหน้าหล่อเหลาแสนบึ้งตึงนั้นจะเอาแต่เหลือบไปมองคนบางคนที่นั่ง เอ่ออออ~~~ ยิ้มแบ๊ว อยู่ข้างสนามโดยมีสมาชิกทีมบาสชายซึ่งเป็นตัวสำรองคอยรุมล้อม ออเซาะไม่ห่าง

เม่ง! กูจะทนไม่ไหวจริงๆ แล้วนะครับ

"ท้อปฮยอง! มัวแต่เหม่ออะไรอยู่วะ ถ้าไม่มีสมาธิก็ไปพักก่อนเลย เฮ้ย! พวกนายน่ะ ถึงเป็นตัวสำรองก็ช่วยสนใจเกมหน่อย อยากนั่งที่เก้าอี้ยาวแบบนั้นไปจนแก่ตายรึไงวะ!"

เอาแล้วไง! รองกัปตันทีมที่เวลาปกติโคตรจะอ่อนโยน ใจดี แต่เวลา ของขึ้น ล่ะก้อ............ท้อปก็ท้อปเหอะครับ! นั่นไง พ่อกัปตันทีมคนเก่ง (แต่ไม่รู้วันนี้เป็น บ้า อะไร?) เดินคอตก หน้าเครียด เหงื่อท่วม ออกมาจากสนามแล้ว

"............ร้อนชิบหาย!"

เสียงสบถเบาๆ ของเด็กหนุ่มที่เดินมาทิ้งตัวลงนั่งห่างออกไปไม่ไกลนักทำเอาร่างบางซึ่งกำลังหรุบตาลงมองพื้น...............อดใจไม่ไหว เลยต้องแอบหันไปมองเก้าอี้ยาวด้านข้าง แล้วก็เห็นร่างแกร่งสูงกำลังก้มงอตัวพลางก้มหัวลงตรงระหว่างหัวเข่าทั้งสองข้าง ท่าทางของท้อปดูเหนื่อยไม่น้อยทั้งๆ ที่วันนี้ลีลาการเล่นของอีกฝ่าย ตก ลงไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วยังเม็ดเหงื่อร้อนๆ ที่ไหลอาบแผ่นหลังจนเสื้อกล้ามสีขาวแนบไปกับเนื้อ ท่าทางเขาจะร้อนมากจริงๆ

เอายังไงดี? อยาก...............แต่ไม่กล้า

ในขณะที่คนตัวบางกำลังกระสับกระส่ายกับความคิดสองจิตสองใจ อยู่ๆ ศีรษะที่ก้มลงจนเกือบติดเข่าก็หันมาด้านข้าง แถมยังเป็นข้างที่ เขา นั่งอยู่ด้วย!

".............มีน้ำเหลือป่ะ ไม่ไหว เม่งร้อน!"

เสียงห้าวห้วนเอ่ยถามเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินด้วยซ้ำ แต่กระนั้นดวงตาที่จ้องเขม็งไปยังเรียวปากของอีกฝ่าย............อย่างไม่รู้ตัว ก็ทำให้คนหน้าหวานเข้าใจคำพูดนั้นอย่างชัดเจน

"นะ น้ำ เอ่ออออ~~~ คะ คือว่า............."

"จะมีได้ยังไง ก็น้ำขวดมันมีแค่ 10 ขวดเท่านั้น ใช่ไหม?"

น้ำเสียงขรึมที่ฟังยังไงก็ออกแนวประชดประชันทำเอาใบหน้าหวานต้องก้มกดลงจนปลายคางแทบจรดกับอก ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกได้ถึงดวงตาคมปลาบที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ จะจ้องจน ละลาย เหมือนสาวๆ พวกนั้นเลยรึยังไง?

"................ทำไม?"

เอ๋??

"มะ เมื่อกี๊ รุ่นพี่พูด...........พูดอะไรรึ.........."

"เปล่า! ไม่มีอะไร ช่างเม่งเหอะ"

ง่ะ! ทำไมต้องพูดคำหยาบตลอดเวลาล่ะ?

คนตัวบางคิดในใจอย่างเคืองๆ เคยมีสักครั้งไหมที่จะพูดกันดีๆ มองกัน.............ด้วยสายตาดีๆ

จียงคิดแบบนั้นโดยที่ลืมไปซะสนิทว่าคำถามแบบเดียวกันก็กำลังดังก้องอยู่ในใจคนที่นั่งห่างออกไปแค่ 1 ช่วงเก้าอี้ ต่างคนต่างอยากรู้แต่กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม จนกระทั่ง

"นี่! ได้ข่าวว่า Strong Baby เป็นคนเอาน้ำส้มไปให้ยองเบใช่ไหม?"

เอ๋?? ถามเพื่อ??? แล้วยังมาถามกับเขาอีก อย่าบอกนะว่า................ไม่น่า!

ไม่มีทางหรอก คนแบบนั้นที่ไม่เคยเห็น เรา อยู่ใน สายตา..............มีหรือจะรู้ ความลับ ของเรา?

"ยังไงก็ฝากไปบอกมันด้วยนะว่าถ้ารู้ว่าคนที่ชอบเอาน้ำมาใส่ไว้ในล๊อคเกอร์ของฉันเป็นใคร..............."

ทำไม? ถ้าซึงรีรู้..............แล้วจะทำไม??

ร่างแกร่งสูงค่อยๆ ยืนขึ้นจนเต็มความสูงแล้วก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องจับมายังแผ่นหลังของเขาอย่างเต็มตา จนรู้สึกได้.............เป็นครั้งแรก

.............ขอโทษนะ

แต่มีแค่ ทางนี้ เท่านั้นที่ฉันจะทำได้

"บอกไปทีว่าวันหลังไม่ต้องทำแบบนั้นแล้ว! ทนรำคาญมา 1 ปีอีกไม่ไหว...........เลิกทำซะที!"

แผ่นหลังแกร่งกว้างที่มองเต็มๆ ตาอย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก.............แต่ทำไมมันถึงได้พร่าเลือนแบบนี้

อ๋อ! น้ำตา

ที่แท้ก็เป็นน้ำตาของเขาเองที่ทำให้แผ่นหลังของผู้ชายที่ชื่อเชวท้อปสั่นพร่า เลือนลาง

แล้วความเจ็บปวดที่อกซ้ายล่ะ เพราะใคร?

เป็นเขาที่เอาแต่ฝันละเมอเพ้อโง่มาหนึ่งปีเต็ม??

หรือคนบางคนที่ ใจร้าย จนปล่อยให้เสียเวลาไปได้ตั้งปีนึง???

ร่างบางเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้ล๊อคเกอร์ที่ติดป้ายชื่อไว้ว่า กัปตันทีม : เชว T.O.P. แล้ว น้ำตา ก็รินไหลลงมาไม่ขาดสาย...........อีกครั้ง

"ฮึก.......ฮืออออ"

ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ เปิดสลักฝาล๊อคเกอร์ออกช้าๆ แล้วจึงเอื้อมมือไปแตะเบาที่ขวด 2 ขวดซึ่งถูกผูกรวบเอาไว้ติดกันด้วยริบบิ้นสีชมพูสดสวย

"ฮืออออ...........ฮึก!"

ครั้งนี้ เป็นครั้งสุดท้าย แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ผล มันจะออกมาในรูปแบบนี้

ทั้งๆ ที่เตรียมใจเอาไว้ว่าวันนี้จะ สารภาพ กับคนเย็นชาว่า ใคร กันแน่ที่เป็นคนเอาขวดน้ำแร่กับนมรสกล้วยมาวางไว้ในล๊อคเกอร์ทุกเที่ยง เย็น ในวันที่สมาชิกชมรมบาสชายทุกคนต้องซ้อม

................สุดท้าย คำสารภาพ ก็สูญเปล่า

เวลาที่ผ่านมา 1 ปีเต็ม มันเพื่ออะไรกันแน่?

"ฮึก! คนใจร้าย ถ้า..........ไม่รู้สึก ฮึก! แล้วทำไม..........ทำไมไม่...........ทิ้ง ทั้งที่ ฮึก! ถ้าทิ้ง ก็จะ ฮึก! ยอม.............ตัดใจ ฮือออออ"

ใช่ แค่ทิ้งมันไปตั้งแต่วันแรกๆ ที่ได้มา แค่นั้น เขาก็จะไม่รบกวนอีกแล้ว

ทำไม? เพราะอะไรกัน เชวท้อป??

ขวดน้ำแร่กับนมรสกล้วยถูกดึงออกมาจากตู้ล๊อคเกอร์ช้าๆ แล้วสายริบบิ้นสีชมพูก็เลื่อนหลุดลงไปทิ้งชายยาวระพื้น............อ่อนแรง ไม่ต่างอะไรจากหัวใจของเขา

"ถ้าอย่างงั้น...........ก็จบ ฮึก! แค่นี้..........ฮึก!"

ขวด 2 ขวดถูกเงื้อขึ้นสูงพร้อมเสียงสะอื้นฮักด้วยความเจ็บปวด แต่ก่อนที่จะ ตัดใจ เหวี่ยงขวดเล็กๆ ออกไป ข้อมือขาวของจียงกลับถูก ใครบางคน จับเอาไว้ จากนั้น

"คนที่ใจร้ายน่ะ............มันนายต่างหาก"

แผ่นหลังของเขาสัมผัสได้ถึงแผ่นอกแกร่งกว้างซึ่งสะท้อนขึ้นลงเบาๆ ด้วยความเหนื่อยพอกันกับน้ำเสียงหอบๆ ที่ดังอยู่ชิดริมหู สัมผัสจากมือแกร่งซึ่งจับกับข้อมือช่างผ่าวร้อน

แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจ มันถึงได้ยะเยือกขนาดนี้?

ไม่กล้าหันหลังกลับไปแต่กลับถูกฝ่ามืออุ่นจัดแตะรั้งเอวบางจนต้องหมุนตัวไปเผชิญหน้า แล้วก็พูดอะไรไม่ออกเมื่อพบกับดวงตาคู่คมดุที่เวลานี้

...............ฉายแววตัดพ้อ รวดร้าว ไม่ต่างอะไรกับดวงตาของเขา

"ทำไมนะ ควอนจียง? นายเป็น นางฟ้าจียง ของคนอื่นๆ ได้ ขวดน้ำในมือของนายมักมี 10 ขวดไม่เคยขาดเกิน ทั้งๆ ที่รู้ว่าสมาชิกในชมรมมี 12 คน...........แล้วฉันล่ะ! นายเอาฉันไปไว้ที่ไหน? รอยยิ้มหวานๆ ของนายมีให้กับคนอื่นเสมอ แต่ไม่เคยเลยที่เราจะได้มองหน้า สบตากันดีๆ นายชอบพูดจาปลอบโยนสมาชิกในทีมแต่ไม่มีแม้คำทักทายแค่หนึ่งคำสั้นๆ ให้กับฉัน เพราะอะไรกันจียง?"

เงียบ..............ทุกอย่างเงียบงัน ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดรอดออกมาจากเรียวปากบางที่กำลังขบเม้มเข้าหากันแน่น

แม้แต่หน้าฉัน นายยังไม่อยากมอง?

"นางฟ้าจียง รู้ไหม? คนที่ใจร้ายมันนายต่างหาก! ฉันเหมือนถูกนาย ปั่นหัว เพราะนายคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นเสมอ แต่ความรู้สึกของฉัน คนที่นายแอบทำอะไรพิเศษๆ ให้ตลอดเวลา 1 ปีล่ะ? ถ้าไม่............ชอบ แล้วทำกับฉันแบบนี้ทำไมได้ตั้งนาน มันทรมานนะ ควอนจียง ฉันน่ะ ไม่ไหวแล้ว! ทนรับความรู้สึกแบบนี้ไม่ไหว ถึงจะ.........................ชอบนาย มากแค่ไหน.............แต่ฉันก็คงไม่ทน!"

ปลายเสียงของคนพูด สั่นไหว จนคนฟังเองก็สั่นไม่แพ้กัน แล้วฝ่ามือที่แตะรั้งทั้งข้อมือและบั้นเอวก็ค่อยๆ ผละจาก ก่อนที่ร่างแกร่งสูงจะก้าวหันหลัง และเป็นอีกครั้งที่แผ่นหลังของเชวเทมโปช่างดูพร่าเลือนราวกับจะไม่มีวันเอื้อมคว้าได้อีกตลอดกาล

ตลอดกาล...........เลยนะจียง!

"ฮึก! ชะ ชะ.........ฮึก!"

พูดไม่ออก ควอนจียงพูด............ไม่ออก

"ชะ ชะ............ฮืออออ"

อย่าไป! อย่าเพิ่งไป เชวท้อป อย่าเพิ่งไปนะ!

ฟังกันก่อน...........เหตุผลของฉัน ได้โปรด หยุดฟังกันก่อน

"..............รัก! ระ ฮึก.........รัก ฮือออออ ฉันรัก.........รักนาย ฮืออออออ"

แล้วร่างบางก็ทรุดลงนั่งคุกเข่าพลางสะอื้นไห้อย่างหมดแรง

เหตุผลทั้งหมด หมดไปแล้ว คงไม่ทันที่เชวท้อปจะได้ยินแล้ว

แต่ ".....................................เหมือนกัน ควอนจียง ฉันก็รักนาย นางฟ้าของฉัน"

ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาเงยแหงนขึ้นมองคนพูดที่กำลัง คุกเข่า ลงตรงหน้าของเขา แล้วอ้อมแขนแกร่งก็ขยับช้าๆ เพื่อรั้งร่างบางเข้ามากอดพลางแนบใบหน้าชื้นๆ ลงที่ตำแหน่งข้างหัวใจ

"ขอโทษนะ จียง ขอโทษ...........แต่ฉันก็เจ็บ..........เหมือนกัน"

"ฮึก! ฮืออออ"

"ทุกครั้งที่เห็นนายเป็น นางฟ้าจียง ของคนอื่น หัวใจของฉันมัน............จะทนไม่ไหว"

"ฮืออออ ฮึก!"

"ได้ไหม? ควอนจียง เป็นฉันคนเดียวได้ไหม นายไม่ต้องเป็นนางฟ้า แค่เป็นนาย..........จียงของฉัน คนเดียว ขอแค่นี้เท่านั้น"

"ฮือออออ มะ เหมือนกัน ฮึก! ฉันน่ะ รัก ฮึก! แต่ไม่ชอบ...........เลย นายน่ะ ฮึก! สาวๆ รุมล้อม ฉันไม่มี...........ที่ให้แทรก ฮึก! เจ็บใจ เพราะเจ็บ..........ใจ ฮืออออ เลยอยาก...........แก้แค้น ฮึก! ตะ แต่ แต่.........ก็รัก รัก.........มาก ฮืออออ"

นี่เอง สาเหตุของการกระทำทั้งหมด!!

เพราะควอนจียง หลงรัก เชวท้อปแต่ เจ็บใจ ที่ไม่สามารถเข้าไปเรียกร้องความสนใจจากเขาได้ก็เลยทำตัวเป็น นางฟ้าของคนอื่น แต่เพราะยังรักเขามากถึงได้แอบมาทำอะไรพิเศษๆ แบบนั้น

"ที่แท้..........นายก็ไม่ใช่ นางฟ้า อย่างที่เจ้าพวกนั้นคิด"

คนตาดุพูดพลางก็ยิ้มกริ่มด้วยความสะใจ! เคยมีใครบอกไหมว่าเวลานายทำหน้า ร้ายๆ แบบนั้นแล้วมัน (โคตรจะ) หล่อ!

"แล้ว..........รักไหม?"

ถ้าฉันไม่ใช่ นางฟ้า ถึงอย่างนั้น ยังจะรักกันไหม?

"ไม่ตอบได้ไหม.............................เขิน"

เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีก่ำเพราะ ทน กับดวงตาหวานๆ ที่จ้องมองมาตรงๆ ไม่ได้ แล้วยังอยู่ใกล้กันขนาดนี้

กู จะ ตาย ครับ

"ฮึก! คิก........คิกๆๆๆ"

"เฮ้ย! หัวเราะแบบนี้ เดี๋ยวโดนจูบหรอก"

"หือ? กล้าเหรอ ท้อปฮยอง?"

"..............เรียก พี่ท้อป ได้ไหม?"

หน้าแดงอีกแล้ว! แถมพูดเองแต่ก็กลับเป็นฝ่ายหลบตากันซะงั้น ไม่น่าเชื่อ! แต่ผู้ชายตรงหน้า ขี้อาย สุดๆ ไปเลย

"พี่ท้อป............พี่ท้อปจ๋า อื้อออออ~~~~~"

ถึงจะขี้อายแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะ............ไม่กล้า

คนในอ้อมแขนที่กำลังเงยแหงนใบหน้าขึ้นตอบรับจุมพิตเร่าร้อน หาก อ่อนหวาน แน่นอนแล้วว่าไม่ใช่ นางฟ้า แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ หลงรัก ไปจนหมดหัวใจซะแล้ว หึๆๆๆๆ ว่าแต่เสียใจด้วยนะ ไอ้พวกชมรมบาสหน้าโง่!

พวกแกโดน นางฟ้าจียง หลอกใช้ซะแล้ว!!

"..............ร้ายนะ"

"แล้วรักรึเปล่า?"

(กระซิบ) "โคตรรักเลย!"
.
.
.
.
.
.
.
สามประโยคข้างบนไป จิ้น กันเอาเองว่า ใคร เป็นคนพูด หึๆๆๆๆๆๆๆ

(แถมๆๆๆ) "เค้าลงเอยกันแล้วอ่ะ My Strong Baby"

"ฮื่อออออ แล้วเราล่ะ จะลงเอยกันไหม?"

"ลงเอยสิคร้าบบบบบ ว่าแต่ ทำไมซึงรีที่รักทำหน้ามุ่ยล่ะครับ"

"เปล่า.........อยากจูบอ่ะ ทำไมตัวเองไม่จูบเค้าซะทีอ่ะ"

(อุ๊ย! น้องชายควอนจียงแอบแรงกว่าพี่มันอีก =0=")

"ไม่ได้ๆ ยังไม่บรรลุนิติภาวะ..............รอไปก่อน แล้วอย่ามาง๊องแง๊ง! เข้าใจไหมครับ?"

(คนนี้ก็ดุ แถมยัง ใจแข็ง ได้อีกแฮะ อืมมมมม~~ นับถือๆ =_=)

"ถ้าจูบไม่ได้ งั้นขอน้องซึงรีหอมแก้มพี่ยองเบได้เปล่าอ่ะ"

(ควอนซึงริยังไม่หมดความแรง เอ้ย! ความพยายาม แถมยังทำน้ำเสียงอ้อนๆ แบบนั้นอีก............เอาไงดีทงยองเบ?)

"............ฮื่ออออออ~~"

(อ้าว! แค่น้องขอหอมแก้มก็หน้าแดงซะงั้น! เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...................)

เคะ เรื่องนี้ คนพี่ ร้าย คนน้อง แรง

ส่วน เมะ เรื่องนี้ก็ ขี้อาย ไม่ต่างกันเลย!!

นึกว่าจะแน่ แต่ที่แท้...........ก็แพ้สองพี่น้องตระกูลควอน (เหอะๆๆๆๆ กร๊ากกกกกกก~~~~)



จบเห๊อะ!!
ข้างบน

Fan Fiction : TaeBinxSe7en : If you know my love? [Chapter 2]

Fan Fiction : TaeBin x Se7en : If you know my love? [Chapter 2]

*คำเตือน fan fiction เรื่องนี้มีแนวโน้มของการใช้ความรุนแรงและคำหยาบสูงมาก =_= ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ แบบว่า ตัวละครในเรื่องมันไม่ปกติ มันพิเศษ มันดิบ เถื่อน ห้าว ห่าม ดุดัน etc. ขออภัยอีกทีนะคะ (แต่คนแต่งเรียบร้อยประดุจดั่งผ้าพับไว้นะคะ จริ๊งงงงงง~~~~~)



เนื้อเรื่อง



"ดองวุค ได้ยินที่ฉันพูดไหม...........เชวดองวุค ตราบใดที่ฉันยังอยู่นายจะเป็นอะไรไม่ได้เด็ดขาด!" (โฮกกกกกกกก~~~~ เฮียแทโคตรพระเอกอ่ะ!)

คำพูดที่ผมกระซิบกับเจ้าเด็กนั่นระหว่างที่ตัดสินใจช้อนร่างโปร่งสูงขึ้นมาจากพื้น ผมคิดว่าดองวุคก็คงได้ยิน เพราะทีแรกที่ผมโอบแขนรอบเอวเจ้าเด็กนั่นกลับทำตัวเกร็งแข็งเหมือนไม่ยินยอมพร้อมใจให้ผมช่วย แต่พอประโยคนั้นหลุดออกจากปากไปศีรษะเล็กก็กลับเอนลงซบกับอกของผมจนบางสิ่งในตัวมัน...............สั่นไหว

แต่ตอนนั้นแทบินกลับยังไม่ เอะใจ ถึงบางสิ่งที่สั่นไหวอยู่ข้างในตัวของเขา

"........Damn! เกือบลืมเลย"

ก่อนจะก้าวออกไปนอกห้องน้ำอยู่ๆ แทบินก็ตัดสินใจวางคนที่เกือบจะหมดสติอยู่รอมร่อบนขอบอ่างล้างหน้าโดยยังคงให้ศีรษะเล็กซบอยู่กับบ่า แล้วฮู้ดสีดำสนิทก็ถูกดึงลงมาปกปิดใบหน้าขาวเผือดก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจเอามีดพับซึ่งพกติดตัวมากรีดแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างหนึ่งเป็นริ้วยาวเพื่อพันรอบข้อมือที่ยังคงมีหยาดเลือดแดงฉานไหลรินตัดกับสีผิวเกือบซีดนั้น และเมื่อจัดการพันผ้ารอบข้อมือลวกๆ แทบินก็รีบอุ้มดองวุคออกไปจากห้องน้ำด้วยการก้าวเร็วจนแทบจะเป็นวิ่ง!

ชายหนุ่มหน้าเข้มคมไม่เคยรู้สึกร้อนรนจนแทบบ้าแบบนี้มานานแล้ว อันที่จริง ตั้งแต่เจอกับดองวุคก็มีหลายสิ่งที่แทบินไม่ได้ทำและไม่ได้รู้สึกมานานหลายปี แต่เพียงชั่วระยะเวลาเพียงไม่กี่นาที สิ่งเหล่านั้นก็กลับมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง........นี่มันบ้าที่สุด!!

(กัดฟันกรอด) "เชวดองวุค! อย่าหลับนะ! นี่คือคำสั่ง ห้ามหลับเด็ดขาด! นายเข้าใจไหม จะหลับไม่ได้ ฉัน........ฉันจะขับรถให้เร็วพอๆ กับพระเอก Innitial D เลย แล้วระหว่างนั้นฉันจะ..........เออ! ฉันจะร้องแร๊พให้นายฟัง เคยฟังไหม เพลงของวง 1TYM ฉันจะแร๊พสดๆ ให้นายฟัง เพราะฉะนั้น ไม่ว่ายังไงก็ห้ามหลับนะไอ้เด็กบ้า!"

พอมาถึงรถแล้วผมก็จัดการให้เจ้าเด็กดองวุคนั่งเอาหัวซบบ่าแต่ก่อนจะออกรถผมก็ต้องกระตุ้นคนที่ยังคงปรือตาเหม่อจะหลับมิหลับแหล่ให้รู้สึกตัว........สักนิดก็ยังดี! และก็เหมือนจะได้ผลเพราะอยู่ๆ ศีรษะเล็กก็ค่อยๆ ขยับหันมาทางผมก่อนที่ดวงตาคู่สีน้ำตาลจะฝืนปรือขึ้นด้วยความยากลำบาก

"เชวดองวุค........เข้มแข็งไว้นะ! อย่าให้ใครมาดูถูกนายได้อีก นะ!!"

แทบินออกแรงกระตุ้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงเร่งเครื่องพารถเก๋งคันหรูสีเข้มทะยานออกไปจากสนามบินอินชอนด้วยความเร็วพอๆ กับพระเอก Innitial D จริงๆ ระหว่างนั้นชายหนุ่มหน้าเข้มคมก็ขยับปากร้องแร๊พออกมาตามที่ให้สัญญาไว้กับดองวุค บทเพลงของ 1TYM เพลงแล้วเพลงเล่าถูกแร๊พออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่แล้ว ก่อนที่รถเก๋งคันหรูจะขับไปถึงโรงพยาบาลเพียงไม่กี่นาที ร่างโปร่งที่พิงหัวอยู่กับบ่ากว้างก็ค่อยๆ ขยับแล้วส่งเสียงแผ่วสะท้านจนชายหนุ่มต้องละความสนใจจากการขับรถมาเอียงหูฟังอย่างตั้งใจ

"หนะ.......หนาววว หนาวว มะ.....ไม่.......หวะ มะ......."

"หนาวเหรอ? เชวดองวุค Shitt! นี่กูถามอะไรออกไปวะ เสียเลือดเยอะขนาดนั้นไม่หนาวก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว ไอ้ควายเอ๊ย! เดี๋ยวนะ เชวดองวุค กัดฟันทนอีกนิด กำลังจะถึงโรงพยาบาลแล้ว อีกนิดเดียวจริงๆ อ๊ะ! เสื้อสูทพี่จินฮวานอยู่ที่บ่ากูนี่หว่า ไอ้ควาย!"

ดูเหมือนแทบินจะร้อนรนจนเผลอสบถด่าตัวเองไปมาเหมือนคนบ้า!!

โหววววว~~~~ ก็ช่าง (แม่ง) ผมเหอะครับ!! วินาทีนั้นผม แทบิน 1TYM ก็ใกล้บ้าเต็มที่แล้วเว้ย! อยู่ๆ หลานชายสุดที่รักของท่านประธาน YG Family ก็มาฆ่าตัวตายตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ใครไม่อยู่ในสภาพใกล้บ้าอย่างผมก็เฉินหลงแล้ว (เกี่ยว?)

"หายหนาวไหม เชวดองวุค............ทนอีกนิดนะครับ พี่กำลังจะขับรถถึงโรงพยาบาลแล้วครับ อ๊ะ! Shitt!! แป๊บเดียวเลือดชุ่มผ้าเลย ห่ะเอ๊ย! ถึงซะทีเซ่!"

นี่ถ้ามือของแทบินไม่ปัดไปโดนข้อมือของดองวุค ชายหนุ่มก็คงไม่รู้ว่าผ้าที่ตัวเองพันลวกๆ ไว้หลายทบตอนนี้กลับเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ที่ยังคงไหลรินออกมาจากข้อมือขาวเผือดไม่ขาดสาย และหลังจากตะโกนระบายความเครียดไปอีก 2 ครั้ง (=_= น่าสงสาร) ในที่สุดรถเก๋งคันหรูก็มาจอดอยู่หน้าโรงพยาบาลซะที!

ไม่รอช้า แทบินรีบหันไปปลดเซฟตี้ เบลล์ทั้งของตัวเองและดองวุคก่อนจะช้อนร่างโปร่งมาไว้ในอ้อมแขน จากนั้น ชายหนุ่มก็วิ่งสุดฝีเท้าเข้าไปในโรงพยาบาลทั้งที่รถคันหรูก็ยังติดเครื่องคากุญแจเอาไว้แบบนั้น (ใครกล้าขโมยรถของแทบิน 1TYM ขอให้บ้านมันบึ้ม! และผมจะเอาระเบิดไปบ้านมันให้บึ้มๆ เอง!!) (โหยยยยย~~~ เฮียแทโหด =_=)

ระหว่างนั้น แทบินก็แอบแปลกใจที่ข้อมือขาวเผือดทั้งสองข้างของดองวุคอยู่ๆ ก็กลับเอื้อมมาโอบรอบลำคอของเขาเอาไว้....................นี่หมายความว่าเจ้าเด็กนั่นมัน ไว้ใจ เขารึเปล่า? เขาน่ะ คิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นได้รึเปล่า?

แต่เฮ้ย!! เดี๋ยว!!!! ผมเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ ระหว่างทางที่มาโรงพยาบาลผม เผลอ พูดคำว่า ครับ แล้วเรียกแทนตัวเองว่า พี่ กับไอ้เด็กดองวุคด้วยอ่ะ!!!!!!!!!!!! (แหม๊มมม~~ เฮียแทเพิ่งนึกได้เหรอคะ? ทำไมไวจัง ไม่นึกออกซะพรุ่งนี้ทีเดียวเลยล่ะ!) อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

คนอย่างแร๊พเปอร์แทบินแห่ง 1TYM พูด ครับ กับ พี่ กับไอ้เด็กที่ชื่อดองวุค.........ซะงั้น

นี่กูเป็นอะไรของกูเนี่ย?

ว่าแต่..........พวกหมอหรือนางพยาบาลมันหายไปไหนกันหมดวะ แม่ง! ปล่อยกูบ้าไปคนเดียวนาทีนึงแล้วเนี่ย!!

"หมอโว้ย! นางพยาบาล! อยู่ไหนกันหมดวะ เห็นไหมเนี่ย คนกำลังจะตายอยู่แล้ว"

หลังจากช่วงเวลาอันทุลักทุเลผ่านพ้นไป ในที่สุดร่างโปร่งที่ถูกอุ้มอยู่เป็นนานสองนานก็ถูกพาตัวขึ้นรถเข็นส่งเข้าห้องฉุกเฉินไปโดยมีคนหน้าเข้มคมที่อยู่ในสภาพ (ค่อนข้าง) ดูไม่ได้ร่ำๆ จะเดินตามเข้าไปในห้องฉุกเฉินด้วย ดีที่นางพยาบาล (หน้าโหด) นางหนึ่งส่งเสียงปรามเอาไว้อย่างหนักแน่น (ปนเหี้ยม!) ไม่งั้นล่ะก้อ...........

"เฮ้อออออ~~~ แม่งเอ๊ย! Damn!! ทำไมมันซวยตั้งแต่เริ่มต้นแบบนี้วะเนี่ย ไอ้เด็ก.....โว้ยยยยย!! คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ Se7en เลยนะเว้ย หลานชายคนเดียวของประธานบริษัท YG เลยนะ ทำไมถึงได้ทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นวะ แล้วถ้าพวกนักข่าวรู้เข้าไม่ตายเลยเรอะ Shitt!! ทำไมเข้าไปกันนานวะ! นี่มันจะสามชั่วโมงแล้ว แม่ง......."

ยังไม่ทันที่แทบินจะได้บ่นจนหนำใจ (สามชั่วโมงนี่ยังไม่หนำใจเรอะยัยคนแต่ง!!) ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกก่อนที่คุณหมอเจ้าของไข้จะเดินตรงเข้ามาหาแทบินด้วยสีหน้าแววตาที่บ่งบอกถึงความหนักใจ..........ซวยแล้ว! ไม่ใช่ว่าไอ้เด็กดองวุคมันจะเป็นอะไรไปก่อนนะ?

"หมอ! ไอ้ เอ่อ.......ผมหมายถึงเชวดองวุคเป็นยังไงบ้างครับ"

"คนไข้เสียเลือดมากนะครับ แล้วตอนนี้ทางเราก็มีเลือดสำรองไม่เพียงพอเพราะเมื่อครู่เพิ่งเกิดอุบัติเหตุใหญ่ มีคนเจ็บถูกส่งเข้ามาที่โรงพยาบาลเกือบสิบราย คือ.......ไม่ทราบว่าคุณมีความสัมพันธ์ยังไงกับคนไข้ครับ"

".........พี่ชายครับ ผมเป็นพี่ชายของไอ้เด็กนั่น หมอเอาเลือดผมไปใช้ได้เลย เอ่ออออ~~ แต่เชวดองวุคมันเลือดกรุ๊ปอะไรอ่ะหมอ" (เวรกรรม จะให้เลือดเค้าแต่ดันไม่รู้ว่าเค้าเลือดกรุ๊ปอะไร เจริญจริ๊งงง~ เฮียแทเอ๊ย!)

"คนไข้เลือดกรุ๊ป B ครับ แล้วคุณ........."

"เลือดกรุ๊ป B Shitt!! เด็กเลือดกรุ๊ปบีแม่งโคตรหัวดื้อ เอาแต่ใจเลยนี่หว่า (.......แล้วมันใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนั้นไหม?) อ๊ะ!! มันไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องแบบนั้นนี่หว่า (เออ!!) ขะ ขอโทษนะครับคุณหมอ ผมเลือดกรุ๊ป O ใช้ได้ใช่ไหมครับ"

"ใช้ได้แน่นอนครับ งั้นก็เชิญทางนี้เลยนะครับ"

ช่วงเวลาที่การถ่ายเลือดดำเนินไป........บนเตียงสีขาวสะอาดสะอ้าน ร่างสูงที่นอนเตียงเกือบชิดกันต่างก็เพียงคนหนึ่งนั้นยังคงสลบไสลไม่ได้สติ ส่วนอีกคนก็เริ่มอ่อนแรงเพราะเมื่อคืนพักผ่อนไปน้อยนิด แต่เมื่อใบหน้าเข้มคมหันไปทางเด็กหนุ่มหน้าขาวเซียวและเห็นหยดเลือดที่ถูกถ่ายผ่านสายยางเล็กๆ สีขาวใสไปยังร่างกายของใครอีกคน...........เพื่อต่อชีวิต

วินาทีนั้นเองที่บางสิ่งในตัวของแทบินเริ่มสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

กระนั้น ชายหนุ่มกลับยังคงไม่รู้สึกถึง บางสิ่ง ที่สั่นไหวและเริ่มก่อตัวเป็นสายใยเส้นบางๆ ซึ่งจะถูกร้อยรัดคนสองคนเอาไว้ด้วยกัน.........ราวกับเป็นโชคชะตาที่ถูกกำหนดเอาไว้เนิ่นนาน

".........บิน แทบิน เฮ้ย! แดนนี่"

"อืออออออ~"

แรงเขย่าที่ไม่เบานักเมื่อบวกรวมกับเสียงเรียกที่ดังจนเกือบเป็นตะโกนทำให้ชายหนุ่มซึ่งเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ต้องพยายามฝืนลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ความมึนเพลียที่ก่อตัวขึ้นจากการถ่ายเทเลือดสู่ร่างกายของใครอีกคนเป็นจำนวนค่อนข้างมากทำให้แทบินแทบไม่อยากลืมตาตื่น.........ถ้าไม่ติดว่าจะมีใครบางคนทั้งเรียกและเขย่าเขาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้อ่ะนะ!!

"แทบิน! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!!"

"แดนนี่ จะตื่นตอนนี้หรือว่าจะไม่ตื่นอีกเลยตลอดชีวิต"

เอริ่มมมม~~ เสียงร้อนรนเสียงแรกถ้าจำไม่ผิดคงเป็นเสียงของพี่เบ็คยอง ส่วนเสียงที่สอง เย็นชาแบบนี้ โรคจิต...........แบบนี้ ต้องพี่จินฮวานแหง!!

"คร้าบบบ ตื่นแล้วครับ..........โอยยยย~ ขอน้ำกินนิดนึงได้ไหมพี่ ผมปวดหัวโคตรเลย!"

"เออๆ เฮ้ย! เบ็คยอง จินฮวานอา ถอยไปให้หมดทั้งสองคนนั่นล่ะ ไอ้แทบินมันเพิ่งถ่ายเลือดให้ดองวุคนะ! จินฮวาน!! บอกให้ถอยไปก่อนไง วง 1TYM ใครเป็นหัวหน้าวงกันแน่วะ!"

น้ำเสียงที่เริ่มเข้มขึงบ่งบอกให้รู้ว่าความอดทนของเท็ดดี้ก็กำลังลดน้อยลงทุกที..........ถึงแม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบทุกคนใน YG จะหวาด (ระแวง) กลัวจินฮวานแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วแม้แต่คนอย่างจินฮวานก็ยังต้องยอมลงให้กับชายหนุ่มรุ่นพี่ควบหัวหน้าวง 1TYM อย่างเท็ดดี้เหมือนกัน!

ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ..........เอาเป็นว่า อยู่ๆ กันไปเดี๋ยวเหตุผลมันก็โผล่ออกมาให้รู้เองแหละ!!

"อึก........ขอบคุณครับ พี่เท็ดดี้ แล้วนี่พวกพี่มาที่โรงพยาบาลนี้ได้ยังไง เออ! ดองวุคล่ะ ไอ้เด็กเวรนั่นออกจากห้อง ICU รึยังครับ"

คำถามของแทบินทำให้เท็ดดี้ทำเสียง หึ! เบาๆ ในลำคอ หาก สีหน้าแววตาของชายหนุ่มกลับดูเคร่งขรึมจนชายหนุ่มน้องเล็กประจำวงถึงกับนิ่งอึ้ง.........พูดไม่ออก

"หึ! นี่ถ้าจินฮวานไม่โทรมาแล้วนางพยาบาลที่นายฝากมือถือไว้ไม่ช่วยรับสายให้ พวกฉันก็คงไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรกับนายแล้วก็ดองวุคกันแน่ แทบิน! เรื่องแบบนี้มันใช่เรื่องที่ควรจะปิดเอาไว้งั้นเหรอ คนนึงก็เป็นหลานท่านประธาน YG ส่วนอีกคนก็คือนาย น้องชายคนเล็กของพวกเรา 1TYM นายไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ทำไมถึงยังทำอะไรไม่คิดถึงใจคนอื่นแบบนี้ได้อีก

"ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นนายรับผิดชอบเองคนเดียวไหวเหรอแทบิน ท่านประธานมอบหมายหน้าที่ดูแลดองวุคให้นายก็จริง แต่คนที่มีหน้าที่ดูแลนายอีกทีก็คือพวกพี่! หรือว่า.........ความเป็น 1TYM มันไม่มีค่า ไม่มีความหมายสำหรับนายอีกแล้ว?"

ถ้อยคำตำหนิของเท็ดดี้ยังไม่ทำให้แทบินรู้สึกผิดมากไปกว่าคำพูดประโยคสุดท้าย.........พี่เท็ดดี้ไม่ใช่คนอ่อนไหว ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ คำพูด ตัดพ้อ แบบนั้นพี่ใหญ่ของพวกเขาจะไม่พูดออกมาเด็ดขาด แต่วันนี้คำพูดตัดพ้อกลับถูกเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย นั่นก็เพราะการกระทำที่ไม่ยั้งคิดของเขา

"พี่เท็ดดี้ พี่จินฮวาน พี่เบ็คยอง ผม........ขอโทษครับ"

ไม่มีคำแก้ตัวหลังจากคำว่า ขอโทษ และพี่ชายอีกสามคนก็รู้ดีถึงนิสัยของเจ้าน้องชายคนเล็ก........ถ้าผิดจริง แทบินจะออกมายอมรับความผิดโดยไม่ลังเลและจะไม่มีแม้แต่คำร้องขอความเห็นใจใดๆ หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม แต่เพราะนิสัยแบบนั้นเองที่ทำให้เท็ดดี้ เบ็คยองหรือแม้แต่จินฮวานไม่เคยโกรธแทบินได้นานสักที และครั้งนี้ก็เช่นกัน

"เออๆ ช่างมันเหอะ แล้วนายเป็นไงบ้างล่ะ เมื่อคืนก็นอนไปนิดเดียวเองไม่ใช่เหรอ เด็กบ้าเอ๊ย! หน้าซีดเหมือนไม่มีสีเลือดเลย ถ้ารู้ตัวว่าไม่ไหวก็ไม่เห็นต้องฝืนมากขนาดนั้นเลยนี่นา เนี่ย! ถ้านายโทรบอกสักนิดพวกพี่ก็จะรีบมาช่วยแล้วแท้ๆ วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ เข้าใจไหม!"

เบ็คยองที่เมื่อครู่ท่าทางโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ตอนนี้หนุ่มตัวเล็กกะทัดรัดกลับกุลีกุจอเข้ามาปรนนิบัติพัดวี.........ไม่ใช่แระ! หมายถึง เข้ามาถามไถ่ดูแลอาการของแทบินด้วยความเป็นห่วงต่างหาก! ต่างกันกับชายหนุ่มหน้าสวยที่ยืนปรายตามามองทางคนป่วยด้วยสีหน้า แววตาเย็นชาลิบลับ!!

"จะว่าไป นายกับเจ้าเด็ก Se7en นี่ก็โชคดีนะ ตอนแรกนึกว่าพอมาถึงแล้วต้องรับศพกลับไปทำพิธีคู่กันซะอีก........ดวงแข็งชะมัด!"

น่านนนนน~~ คำพูดเรียบๆ แต่แฝงรอยแช่งชัก (โรคจิต) ของจินฮวานทำเอาคนฟังทั้งสามคนต่างพากันสะดุ้งเฮือก! ก่อนที่แทบินกับเบ็คยองจะอ้าปากโวยประท้วงคำพูดอัปมงคล (สุดขีด!) ของจินฮวานกันใหญ่ แต่อย่าหวังว่าเจ้าตัวจะสะทกสะท้าน

โน่นนน~ คุณชายหน้าสวยเดินหนีไปนั่งทำหน้าเริ่ด เชิด หยิ่งอยู่บนโซฟาอย่างมินำพาสิ่งใดโดยมีสายตาขุ่นเคืองของเจ้าน้องชายมองตามเขม็ง แต่! ก็ทำได้แค่มองนั่นแหละ ถึงเวลาจริงนอกจากเท็ดดี้แล้วใคร๊~~ จะกล้าไปมีเรื่องกับคุณชายจินฮวาน??

"พี่เท็ดดี้ แล้วไอ้ เอ่อ! ผมหมายถึงเชวดองวุค เจ้าเด็กนั่นเป็นยังไงบ้าง แล้ว............ท่านประธานรู้เรื่องนี้รึยังพี่"

แม้จะเพลียจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแต่แทบินก็ยังมีแก่ใจหันไปถามพี่ชายคนโตที่ยังคงยืนมองเขาเงียบๆ อยู่ข้างเตียงถึงอาการของไอ้เด็กนั่น...........คนที่แค่เจอกันครั้งแรกก็กลับเอา เลือด ของเขาไปมากขนาดนี้ คิดแล้วก็แอบเจ็บใจนิดๆ เหมือนกันแฮะ ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!! (อย่ามองแบบนั้น ก็ผมบอกไปตอนต้นเรื่องแล้วไงว่าผม ไม่ ใช่ คน ดี!!)

"ดองวุคเหรอ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว กำลังหลับอยู่ห้องติดๆ กันกับนายนั่นแหละ ท่านประธานเองก็รู้เรื่องที่ดองวุค.........ฆ่าตัวตาย แต่ท่านติดธุระกระทันหันยังไม่สามารถเดินทางกลับมาจากต่างประเทศได้ แต่ท่านฝากขอบใจนายมาด้วยนะแทบิน"

"นี่หมายความว่าไม่มีใครอยู่กับเจ้าเด็กนั่นเลยเหรอ แม้แต่ท่านประธานที่เป็นญาติแท้ๆ ก็ยัง.........."

คำอุทานเผลอๆ ของแทบินทำให้เท็ดดี้ถึงกับนิ่งไปด้วยความคิดไม่ถึง แต่พอชายหนุ่มหน้าเข้มจะเอ่ยปากถามก็เห็นเจ้าน้องชายผล๊อยหลับไปซะแล้ว ท่าทางอ่อนเพลียสุดขีดของแทบินทำให้พี่ชายคนโตแห่ง 1TYM ต้องถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวทองๆ ของเจ้าน้องคนเล็กอย่างแผ่วเบา

"เฮ้ออออ~~ สงสารแทบินจังเลย พี่เท็ดดี้ พวกเราคิดถูกแล้วรึเปล่าที่ยอมให้น้องมันรับมือกับเจ้าเด็ก Se7en แบบนี้อ่ะ ดูเด่ะ! แค่วันแรกก็เป็นถึงขนาดนี้แล้ว ไม่อยากจะนึกเล๊ยยยยว่าวันต่อๆ ไปจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แทบินมันไม่ได้รักเด็กซะหน่อย ยิ่งเด็กอย่าง Se7en ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เฮ้ออออ~ พวกเราเปลี่ยนใจท่านประธานตอนนี้ยังทันรึเปล่าพี่เท็ดดี้"

เสียงโวยวายของเบ็คยองทำให้เท็ดดี้กับจินฮวานเหลือบมองตากัน แล้วสองหนุ่มก็พยายามฝืนที่จะไม่ยิ้มกับท่าทางที่ดูยังไงก็เหมือนเด็กขี้โวยวายสม (ขนาด) ตัว ของเจ้านี่เลยแฮะ!!

"นายน่ะ อย่าเพิ่งไปคิดแทนเจ้าแดนนี่มันหน่อยเลย เบ็คกี้ ใครจะรู้........เด็ก Se7en อาจจะถูกคนอย่างแทบิน 1TYM ปราบลงก็ได้นะ"

"พี่จินฮวานพูดอะไรน่ะ ผมว่าคนที่จะโดนปราบน่ะ เจ้าแดนนี่ของเราล่ะมากกว่า!"

"ไม่มั่นใจในตัวน้องขนาดนั้นเลยเหรอเบ็คยอง"

"ไม่ใช่อย่างงั้นนะ พี่เท็ดดี้ แต่ว่า........เด็กอย่างเจ้า Se7en น่ะ พวกพี่ก็เห็น นี่ขนาดแค่วันแรกนะ! เฮ้อออ~~ อย่ามองผมแบบนั้นเซ่ะ! ก็ได้ๆ พวกพี่ไม่เชื่อผมก็ตามใจ กรรมของไอ้แทบินมันจริงจริ๊งงง ให้ตายดิ!!"

เบ็คยองก็ยังคงแอบบ่นอะไรหงุงหงิงๆ ไปตามเรื่อง แต่ก็นั่นล่ะ! ที่ชายหนุ่มบ่นไม่ยอมเลิกก็เพราะเขาเป็นห่วงเจ้าน้องชายคนเล็ก (แต่ดันตัวโตกว่าตัวเองสุดๆ) มากนั่นเอง เฮ้อออ~~~ ก็ถูกอย่างที่เบ็คยองพูดเอาไว้ ขนาดวันแรก Se7en ยังทำเรื่องได้มากขนาดนี้ แล้ววันต่อๆ ไปจะเกิดอะไรขึ้นกับแทบินอีกไหมเนี่ย?

(เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ตัดฉากกันเลยดีกว่า...........สองวันต่อมา)

"Get out! I told you get out! Get out!!"

"คะ คุณเชวดองวุคคะ แต่.............."

"Out!! Leave me alone!"

"แต่คุณเชวดองวุคยังไม่ได้ทาน...........ว๊ายยยย!!"

เสียงกรีดร้องของนางพยาบาลดังผสานไปกับเสียงอะไรบางอย่างตกแตก และนั่นก็ทำให้คนที่กำลังก้าวมาหยุดอยู่หน้าห้องถึงกับชะงักฝีเท้า แต่เพียงไม่กี่วินาทีประตูห้องที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดก่อนที่ร่างบางๆ ของนางพยาบาลสาวซึ่งรีบพรวดพราดออกมาจากห้องจะชนเข้ากับร่างสูงหนาเข้าเต็มแรง!

"กรี๊ดดดดดดด!!!!!!"

"โอ๊ะ! คุณ.........คุณพยาบาลครับ ไม่เป็นไรนะครับ"

เสียงนุ่มทุ้มกับอ้อมแขนที่โอบประคองอย่างอ่อนโยนทำให้นางพยาบาลผู้กำลังเสียขวัญรีบเงยหน้าขึ้นมองอย่างจะขอความช่วยเหลือ แต่เมื่อเจ้าหล่อนเห็นชายหนุ่มตรงหน้าชัดๆ ร่างสูงแกร่งอยู่ในชุดสูทดำกับเนคไทด์สีเข้มซึ่งไม่เข้ากันกับเส้นผมสีทองโดดเด่นเลยสักนิด มิหนำซ้ำ ด้วยแว่นตาดำที่ชายหนุ่มสวมใส่กลับยิ่งทำให้ใบหน้าเข้มคมยิ่งดูดุและ เอ่ออออ~ (แอบ) เถื่อนมากยิ่งขึ้น จนกระทั่ง

"...........กรี๊ดดดดดดดดด~~~ คุณยากูซ่าคะ อย่าทำอะไรดิฉันเลยนะคะ ดิฉันเป็นแค่นางพยาบาลเท่านั้นเองค่ะ อย่าทำอะไรดิฉันเลยนะคะ ดิฉันจะไปแล้วค่ะ ไปแล้วจริงๆ ฮือๆ"

เอริ่ม.......ทุกคนครับ เมื่อกี๊ได้ยินที่คุณนางพยาบาลตัวเล็กเค้าพูดไหมครับ? ยากูซ่า กู เอ้ย! ผมเนี่ยนะ ยากูซ่า!

อิมแทบิน แห่งวง 1TYM คนนี้เนี่ยอ่ะนะ เป็น ยากูซ่า (กัดฟันกรอด.........ยัยคนแต่ง!! ย้ำเซ่ะ ย้ำๆๆๆ ย้ำเข้าไปเซ่ะว่าฉันไม่ใช่ยากูซ่านะโว้ย!!)

(เอริ่ม~~ ย้ำก็ย้ำ ทุกคนคะ อิมแทบิน แห่งวง 1TYM ไม่ใช่ยากูซ่านะคะ แค่หน้าตา รูปลักษณะ และท่าทาง คล้าย ยากูซ่าเฉยๆ)

...........Damn!! ย้ำแบบนั้นไม่ต้องย้ำก็ได้ ฮึ้ยยยย~~~ คนหล่ออารมณ์เสีย (เหรอ?) นี่เป็นเพราะไอ้เด็กบ้าที่เพิ่งจะอาละวาดใส่คุณพยาบาลจนเกิดอาการประสาทหลอน แล้วเข้าใจผิดคิดไปว่าคนหน้าตาดีๆ อย่างผมว่าเป็นยากูซ่า! (เหรออ??) เพราะฉะนั้น ผมจะต้องเข้าไป จัดการ ไอ้เด็กเอาแต่ใจนั่นซะหน่อยแล้ว

และก้าวแรกที่เดินเข้าไปในห้องแทบินก็ได้เห็น สภาพ พื้นที่เกลื่อนไปด้วยเศษแจกันกับดอกไม้ที่เริ่มจะเฉาน้อยๆ เพราะถูกหนังสือเล่มบางซึ่งถูกฉีกเละเทะตกทับอยู่บนกลีบก้านน้อยๆ อย่างเหมาะเหม็ง! ส่วน เด็ก ที่เป็นตัวต้นเหตุของการกระทำทั้งหมดน่ะเหรอ นั่นไง! นอนหน้าบึ้งตาขวางเป็น (...) บ้าอยู่บนเตียงนั่นแหละ

"ไง! คุณหนู พอฟื้นขึ้นมาก็ซ่าส์เลยนะ เมื่อกี๊ได้ยินว่าไม่ยอมกินยา ทำไมล่ะ? อย่าบอกนะว่าอายุขนาดนี้แล้วยังกินยาไม่เป็นอีก........."

หาก ยังไม่ทันที่แทบินจะพูดจบ คุณหนู ผู้ไม่ยอมกินยาก็คว้าเอาแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างเตียงมาสาดใส่หน้าคนพูด แต่แทบินซึ่งเอะใจอยู่แล้วก็ ไว พอที่จะเอี้ยวตัวหลบ และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มไม่ต้องสังเวยอารมณ์ร้ายๆ ของดองวุคด้วยการเปียกชุ่มโชกไปทั้งหัว!!

"Wow! ร้ายนะเนี่ยคุณหนู แต่ยัง...........เร็วไม่พอนะ หึๆ"

"ฮึ้ยยย~~ Damn you!"

พร้อมคำสบถ แก้วน้ำที่ว่างเปล่าก็ถูกเงื้อขึ้นสุดแขน แต่แล้ว มือหนาของแทบินกลับเอื้อมไปดึงเอาแก้วใบนั้นมาถือเอาไว้ได้อย่างปลอดภัย ก่อนที่ใบหน้าเข้มคมจะปรากฏรอยยิ้มที่แสนจะ..........กวน (ตีฟ) จนคนมองรู้สึกขัดใจจนแทบจะกรี๊ดออกมาได้ (เฮ้ย! Se7en เนี่ยนะกรี๊ด อย่ามาตลก =_=")

"Get out!"

"No! I wanna stay in this room."

ไม่พูดเปล่า คนตัวสูงยังทรุดลงนั่งบนเก้าอี้เล็กข้างเตียงพลางยักคิ้วให้ เด็ก ด้วยท่าทางสุดกวน (ตีฟ) ยิ่งกว่าเดิมอีกเท่าตัว

"Damn you! ฮึ้ยยยย~~ (กัดฟันกรอด) What do you want? Bustard!"

"Hey! Boy, you so rudely. It 's not good for you, kid."

"I 'm not kid! Getta fcuk out now!"

"Wowww~~~ Calm down, calm down. ทำไมถึงพูดจาไม่น่ารักแบบนี้นะ คุณหนู........Hey!"

ยังพูดไม่ทันจบ หมัด ของคุณหนูก็เหวี่ยงเข้าหาใบหน้าอย่างแรง ดีที่แทบินนั้นไวกว่าจึงพอจะเอี้ยวตัวหลบได้ทัน กระนั้นปลายหมัดของดองวุคก็ยังเฉี่ยวใบหน้าด้านข้างจนรู้สึกแสบนิดๆ และนั่นก็ทำให้แทบินตัดสินใจกระชากข้อมือขาวจนร่างโปร่งเซถลามาปะทะกับแผ่นอกแกร่งอย่างแรง แต่วินาทีต่อมาดองวุคก็ทั้งดิ้นและพยายามจะทุบคนตรงหน้าหากก็ติดที่มือหนากว่าได้จับยึดทั้งข้อมือและแขนของเขาเอาไว้ด้วยแรงที่มากกว่า จนกระทั่ง

"เชวดองวุค! หยุดคุยกันดีๆ ซักหนึ่งนาทีได้ไหมครับ"

ไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงเคร่งขรึมหรือความสุภาพของคำพูด หรือ.......จะเป็นอะไรก็ตามแต่! ทว่า สุดท้ายคนที่ รั้น อยู่ได้เป็นนานสองนานก็ยอมหยุดการดิ้นรนของตัวเอง แล้วแทบินก็ค่อยๆ ปล่อยคนตัวเล็กกว่าออกจากการเกาะกุมก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางอิดหนาระอาใจ ดูสิ! เสื้อสูทที่พี่จินฮวานให้ยืมมายับหมดเลย เดี๋ยวต้องโดนพี่ชายหน้าสวยแต่โรคจิตโคตร จัดการ เอาแน่ๆ เฮ้อออออ~~

".......Whatta hell are you doing?"

คำถามห้วนจัดที่ลดความหยาบกระด้างลงอีก......นิดนึง ทำให้คนที่กำลังคลายปมเนคไทด์พลางทำท่าจะถอดเสื้อสูทสีดำสนิทออกจากตัวต้องเหลือบตาขึ้นมองคนถามด้วยแววตาขำๆ เอ้า! ก็เห็นๆ อยู่ว่าทำอะไรแล้วยังจะถามไปเพื่อ?

"I ask you, watta hell are you doing!"

พอไม่ได้คำตอบ เด็กหนุ่มหน้าใสก็ทำท่าจะ อาละวาด อีกรอบ และนั่นก็ทำให้คนหน้าเข้มคมที่เพิ่งจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตได้แค่สองเม็ดต้องยกมือขึ้นด้วยท่าทางยอมแพ้แล้วจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า

"So hot! Are you hot? I 'm hot. Come on คุณหนู ขอปลดกระดุมอีกแค่สองเม็ดเท่านั้นล่ะน่า"

".........ฉันไม่ใช่คุณหนู!"

น้ำเสียงเย็นชาของเด็กหนุ่มหน้าใสทำเอาคนที่กำลังจะปลดกระดุมเม็ดที่สี่ (?) ออกต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจนิดๆ ก็สนทนากันมาได้ตั้งนานสองนาน เจ้าเด็กนี่กลับไม่ยอมพูดภาษาอื่นเลยนอกจากภาษาอังกฤษ! แล้วตอนนี้นึกยังไงถึงได้ยอมพูดภาษาบ้านเกิดของตัวเองซะงั้นวะ?

"........มองอะไร!"

"เปล๊า~ ก็แค่คิดว่า..............ภาษาเกาหลีก็พูดได้แต่ทำไมถึงไม่ยอมพูด แค่นั้นแหละครับคุณ........เชวดองวุค"

เพราะเห็นแววตาที่วาวโรจน์ราวกับดวงตาของแมวเวลาโกรธจัดๆ นั่นหรอก แทบินถึงได้ยอมเปลี่ยนคำเรียกจาก คุณหนู มาเป็นชื่อเต็มๆ ของอีกฝ่าย อ้อ! ไม่ได้กลัวนะครับ แต่ขี้เกียจทะเลาะกับเด็กแล้วก็แค่นั้นแหละ!!

"เอาล่ะ! เชวดองวุค เรามาคุยกันดีๆ เถอะนะครับ ถ้าจะให้พูดตามตรงการกระทำแบบเมื่อครู่ของคุณมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ การไปอาละวาดใส่คุณนางพยาบาลเค้าแบบนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มซึ่งยืนยันว่าตัวเอง ไม่ใช่คุณหนู แล้วก็ไม่ยอมให้ผมเรียกว่า Kid ควรจะทำ ที่สำคัญ คุณอย่าลืมนะว่าตัวเองคือใคร ถ้าพวกสื่อมวลชนรู้ว่า Se7en มีพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรงล่ะก้อ............."

"ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวเลย คุณตาของฉันเป็นเจ้าของ YG พ่อแม่ฉันก็มีเงินเป็นร้อยล้าน ถ้ามีข่าวอะไรขึ้นมาแค่ใช้เงินฟาดหัว.........ก็จบแล้ว!"

น้ำเสียงหยิ่งๆ ของดองวุคทำเอาแทบินถึงกับเงียบไปเพราะคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะแสดงท่าทางออกมาแบบนี้ แต่ว่าถ้าเขาไม่คิดไปเองไอ้คำพูดหยิ่งๆ เหมือนเด็กร้ายกาจแบบนั้นมันเหมือนจะมีร่องรอยความขมขื่น เยาะหยัน แฝงอยู่ในคำพูดนั้นอยู่บ้างเหมือนกันนี่นา............

"คุณเชวดองวุค นี่คิดจริงๆ ใช่ไหมว่าแค่มีเงินก็ซื้อทุกอย่าง.......ทุกคน ที่คุณต้องการได้"

เอาวะ! ยังไงก็ขอลองถามคำถามหยั่งเชิงออกไปหน่อยแล้วกัน ถ้าสิ่งที่เขาคิดไว้มันถูกต้อง เจ้าเด็กนั่นก็จะต้อง ตอบ อย่างที่เขาคิดแน่ๆ

"ใช่สิ! ไม่เคยได้ยินรึไง เงินคือพระเจ้า คนมีเงินก็เหมือนกับเป็นพระเจ้า อยากได้อะไร อยากทำอะไร แค่มีเงิน........ก็จบแล้ว!"

"อืมมมม~~ แต่เงินน่ะ ซื้อความสุขไม่ได้ซะทั้งหมดหรอกนะครับ ของบางอย่าง........คนบางคน ต่อให้มีเงินเยอะแค่ไหนก็อาจจะ ซื้อ ไม่ได้"

..................อึ้ง!! (แทบินคิด.......Bingo!)

"นะ นาย......อย่างนายจะไปเข้าใจอะไร เฮอะ! ความสุขงั้นเหรอ ของแบบนั้น......งะ เงิน! ใช้เงินซื้อซะก็หมดเรื่องแล้ว"

(หึๆๆ ตอบวกวนไม่สมกับเป็น Se7en แบบนี้.........งั้นคำถามต่อไป)

"แสดงว่าทุกวันนี้คุณก็มีความสุขมากกกกกกกก~~ เลยสินะ แปลก!"

"ปะ แปลกอะไร! นายหมายความว่าไง"

(หึๆๆ เริ่มหน้าเสียแล้ว งั้นก็............รุกล่ะนะคุณหนู!)

"ก็แปลก.........ตรงที่ Se7en ไม่สิ! เชวดองวุค คุณหนูที่มีทั้งเงินและความสุขมากยิ่งกว่าใคร แต่แล้วก็กลับ (เน้นคำ ช้า ชัด) ฆ่าตัวตาย ซะอย่างงั้น! ไหนคุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าแค่มีเงินก็จบ! แค่มีเงินก็ใช้ซื้อความสุขได้แล้ว แต่ท่าทางของคุณในตอนนี้มันไม่เหมือนคนที่มีความสุขเลยสักนิด ไม่ได้จะดูถูกนะคุณเชวดองวุค แต่คุณน่ะ คิดอย่างทีพูดจริงๆ รึเปล่า? สำหรับคุณ แค่มีเงินก็เป็นพระเจ้าได้จริงๆ รึเปล่า? ลองถามหัวใจของคุณดีๆ เชวดองวุค เพราะผมมั่นใจว่าคุณ รู้ คำตอบดีอยู่แล้ว"

หลังจากเวลาผ่านไปชั่วอึดใจ รอยยิ้มของอิมแทบินก็กลับเลือนหายไปเพราะ ความอ่อนแอ ของเด็กหนุ่มตรงหน้า



TBC.
ข้างบน

Fan Fiction : TaeBinxSe7en : If you know my love? [Chapter 1]

Fan Fiction : TaeBin x Se7en : If you know my love? [Chapter 1]

*คำเตือน fan fiction เรื่องนี้มีแนวโน้มของการใช้ความรุนแรงและคำหยาบสูงมาก =_= ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ แบบว่า ตัวละครในเรื่องมันไม่ปกติ มันพิเศษ มันดิบ เถื่อน ห้าว ห่าม ดุดัน etc. ขออภัยอีกทีนะคะ (แต่คนแต่งเรียบร้อยประดุจดั่งผ้าพับไว้นะคะ จริ๊งงงงงง~~~~~)



เนื้อเรื่อง



ผมชื่อ อิมแทบิน เป็น 1 ใน MC หรือนักร้องวงฮิพฮอพชื่อ 1TYM แห่งค่าย YG Entertainment หรือ YG Family ที่พวกคุณรู้จักกันดีนั่นแหละครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้ผมจะมีข่าว (คาว) อะไรบ้างเล็กๆ น้อยๆ ตามประสาหนุ่มฮิพฮอพผู้พอจะมีชื่อเสีย เอ้ย! ชื่อเสียงอยู่บ้าง (โหยยยย~~~~ โคตรถล่มตัวเลยเฮียแท =_=) แต่ผมก็ไม่เคยทำตัวเลวหรือเสเพลย์ถึงขั้นสร้างความเดือดร้อนให้วง 1TYM หรือค่าย YG Family

ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมยืนยันได้เลยว่าตัวเองไม่ใช่คนดีอะไรนักหนา แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดที่ว่าเดินไปไหนใครก็เกลียด!!

ทว่า สิ่งที่ผมไม่เข้าใจที่สุดก็คือ....................ทำไม แร๊พเปอร์อิมแทบินแห่งวง 1TYM คนนี้ต้องมารับ กรรม ในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ (วะ!)

Shitt!!

ไม่รู้ ท่านประธาน YG โกรธแค้นอะไรผมแต่ชาติปางไหนถึงได้มอบหมายงาน (บ้าๆ) ที่ (โคตร) ไม่เหมาะกับผมเลยสักนิดมาให้!!

ที่ว่าไม่เหมาะก็ด้วยรูปลักษณ์บุคลิกแบบผม...............ผู้ชายผิวสีแทน ตัวสูงหนา มีกล้ามเป็นมัดๆ มีรอยสักเกือบสิบรอยบนร่างกาย ผมสีทองทั้งหัวยาวระต้นคอ และใบหน้าเข้มคม เถื่อน ค่อนข้างดุดัน (แม้จะไม่เท่าเพื่อนร่วมวงของผมอีกคน คนนั้น ทั้งดุ ทั้งเถื่อน และโหดเหี้ยม............แต่เราจะพูดถึงเค้าในคราวต่อไปนะครับ) เวลาเดินไปไหนเด็กๆ นี่แทบไม่กล้าเฉียดกรายใกล้ผม ส่วนพวกคนมีอายุหน่อยก็มักจะแอบนินทาลับหลังอยู่เสมอว่าผมเนี่ยต้องเป็นพวกยากูซ่าหรือไม่ก็มาเฟียที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

ที่สำคัญ ผม เป็นคนสูบบุหรี่จัดมาก (โดยเฉพาะเวลาเครียด)!!

ที่สำคัญ ผม (โคตร) ชอบเหล่ หลี นัวเนียสาวๆ (พูดง่ายๆ ก็คือเจ้าชู้!!)

ที่สำคัญ ผม ใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ไปกับการเตร็ดเตร่ตระเวนผับ!!

ที่สำคัญ ผม คอแข็ง สามารถดื่มเหล้าได้ต่างน้ำ!!

ที่สำคัญ ผม ไม่ใช่คนใจร้อน ชอบหาเรื่อง แต่ก็ไม่เคยยอมถ้ามีใครมากวน (ตีน) หรือหาเรื่องให้!!

ที่สำคัญ ผม เป็นคนดิบ ติดเถื่อน พูดจาไม่สุภาพแถมยังกวน (ตีน) เป็นบางเวลา (บ่อย)

และที่สำคัญ............ที่สุด ผม แร๊พเปอร์แทบิน 1TYM คนนี้ (โคตรพ่อโคตรแม่) เกลียดเด็ก!!

ด้วยเหตุผลทุกข้อที่ผมกล่าวมาทั้งหมด.......................ก็เพราะผมไม่เข้าใจ (โคตรๆ) ว่าทำไมท่านประธาน YG Family ถึงได้โยนกรรม เอ้ย! ผมหมายถึงมอบหมายภาระ นั้น ให้กับผม (ด้วยล่ะโว้ย!!)

(แล้วตกลงภาระของเฮียแทคืออะไร?) (และ เฮียแทจะพูดวนไปวกไปวกมาวนไป...............เพื่อ??)

(แทบิน.............ถอนหายใจเฮือกใหญ่!!) เอาล่ะครับ ผมบอกให้ก็ได้ สิ่งที่ท่านประธาน YG Family มอบหมายให้ผมรับผิดชอบก็คือ...................................................

งานรับเลี้ยงดูแลเด็กครับ!!

ใช่แล้ว! พวกคุณอ่านไม่ผิดหรอก ผม แทบิน 1TYM ต้องเปลี่ยนหน้าที่จากแร๊พเปอร์ไปเป็นพี่เลี้ยงควบบอดี้การ์ดดูแล เด็ก ที่มีศักดิ์ฐานะเป็นถึงหลานชายเพียงคนเดียวของท่านประธาน YG Family

Shitt!!

อันที่จริง (ไอ้) เด็กคนที่ผมพูดถึงก็ไม่เด็กเท่าไหร่ อายุห่างจากผมก็แค่เกือบสิบปีเอง!!

Damn!!

แต่ไอ้เด็กเวรนั่น.................อุ่บ!! (เหลียวล่อกแล่ก..........ถึงผมจะไม่ยอมใครแต่ผมก็ยอมท่านประธาน YG Family นะครับ =_=" แบบว่า ถ้าจะให้วง 1TYM เปลี่ยนแร๊พเปอร์คนใหม่เร็วๆ นี้มันคงทุเรศเกินไปน่ะครับ =_= และผมก็เชื่อว่าคงไม่มีใคร ทน สมาชิกในวงได้เหมือนผมแล้ว!) ผมหมายถึงคุณหนูคนนั้น (กัดฟันกรอดดดด) ที่จริงก็ไม่ได้เด็กเท่าไหร่แล้วนะครับ ปีนี้ก็จะอายุ 18 ปีแล้ว แต่นิสัยของมะ เอ้ย! ของเขาเนี่ย.................เอาเป็นว่าผมจะบรรยายให้ฟังตามที่คนอื่นเล่ามาแล้วกันนะครับ

(ท่านประธานครับ ผมไม่ได้พูด ผมอ้างจากคำพูดของคนอื่นเฉยๆ นะครับ จริ๊งงงงงงงง~~~~~~)

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นเด็กหนุ่มอายุ 17 ย่าง 18 ปี เขาเป็นหลายชายแท้ๆ สุดรักสุดหวงเพียงคนเดียวของท่านประธาน YG Family ส่วนพ่อแม่ของเชวดองวุคซึ่งเป็นนักธุรกิจพันล้านต่างก็มีงานรัดตัวเลยไม่มีเวลาให้กับลูกชายแท้ๆ เพียงคนเดียวของตัวเอง นั่นทำให้เชวดองวุคถูกเลี้ยงดูมาด้วยเงินและการตามเอาอกเอาใจซะเป็นส่วนใหญ่!!

และนั่นก็ทำให้คุณหนูดองวุคหรือที่ทุกคนรู้จักดีในนาม Se7en นักร้องหนุ่มน้อยชื่อดังแห่ง YG Family ที่มีโอกาสไปทำงานเพลงแบบ Go Inter เคียงบ่าเคียงใหล่รุ่นพี่ต่างค่ายอย่างนาย Rain เป็นคนที่มีนิสัย...............ดังต่อไปนี้

* ย้ำอีกทีด้วยการ copy แล้ว paste ประโยคเดิมมา (ท่านประธานครับ ผมไม่ได้พูด ผมอ้างจากคำพูดของคนอื่นเฉยๆ นะครับ จริ๊งงงงงงงง~~~~~~)

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจตัวเอง

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่อารมณ์ร้าย

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่หัวดื้อ หัวรั้น

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่ห้ามให้ใครขัดใจ

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่เจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการณ์

ชเวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่ชอบกลั่นแกล้ง ปั่นหัวคนอื่น

เชวดองวุค หรือ Se7en เป็นคุณหนูที่สามารถก่อเรื่อง หาเรื่อง สร้างเรื่อง มีเรื่อง............เดือดร้อนหรือเจ็บตัวให้ทั้งตัวเองและคนอื่นได้อย่างมากและง่ายดาย!!

แล้ว.......แล้ว...........แล้ว...............(ไอ้) คุณหนูเชวดองวุค หรือ Se7en คนนั้นกลับต้องมาอยู่ภายใต้การดูแลของผม แทบิน 1TYM เป็นเวลาเนิ่นนานถึง 3 เดือน!!!!!!!!!!!!!!

ใช่ครับ คุณอ่านไม่ผิดเลย

3 เดือน

สามเดือน

three months

๓ เดือน

ผมต้อง (ทน) อยู่กับ (ไอ้) เด็ก (นรก) ส่งมา (เกิด) โดยท่านประธาน YG Family คนนั้น!!!!!!!!!!!!!!!!

เป็นเวลาทั้งหมด 3 เดือน สามเดือน three months ๓ เดือน!!!!!!!!!!!!!!!!

Shitt!! Damn!! Fcuk!! (เ)เม่ง!! ให้ตาย (ห่ะ!!) ชิ(บ) (หาย!!) เอ๊ย!!!!!!!!!!!!!!!!

.................แฮ่กกกกกกก~~~~~

เหนื่อยครับ!! ยังไม่ต้องเจอหน้า (ไอ้) เด็กนั่นผมก็ (โคตร) เหนื่อยแล้ว!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แล้วแทนที่ (ไอ้) พวกรุ่นพี่ในวงจะเห็นใจ รู้ไหมครับ? พอรู้ข่าวพวก (มัน) รุ่นพี่พูดกับผมว่ายังไง

พี่เท็ดดี้ พี่ใหญ่ควบตำแหน่งหัวหน้าวง 1TYM ชายหนุ่มตัวสูงและหนา (ราวกับหมี) ผู้มีทรงผมไถเกรียน (โคตร) เข้ากันดีกับดวงตาและใบหน้าเข้ม เถื่อน ดุดันและโหดเหี้ยม ทั้งที่นิสัยจริงๆ ของพี่เท็ดดี้ไม่ได้ ถึง ขนาดนั้นซะหน่อย!! (ผมหมายถึงในกรณีที่พี่เท็ดดี้อารมณ์ปกติธรรมดาเท่านั้นนะครับ) เขาบอกกับผมว่า

"ก็แค่ดูแล Se7en เจ้านั่นน่ะ เอาจริงๆ แล้วก็ไม่ได้ร้ายกาจถึงขนาดที่ใครๆ มันพูดกันหรอก พี่เคยทำงานร่วมกันกับมันมาก่อน เจ้าเด็กนั่นเป็นเด็กดีใช้ได้นะ เสียอย่างเดียว..........(เ)เม่งเป็นเด็กพิเศษ นรก.....................ส่งมาเกิดของแท้ หึๆๆ"

Shitt!!

พี่เบ็คยอง หรือ เบ็คกี้ พี่คนรองรูปร่างเล็กกระทัดรัดน่าพกพาไปไหนต่อไหน (และง่ายต่อการจับกด!) ผู้มีใบหน้าหล่อออกไปทางน่ารักแถมยังยิ้มง่ายพอๆ กับอารมณ์เสียได้ง่าย เพราะอย่างงั้นใครๆ ในวง (รวมทั้งผมด้วยในบางเวลา) จึงมักจะชอบแกล้งพี่เบ็คยอง แบบว่า พี่เบ็คยองเค้าน่ารัก น่าแกล้งดี เขาบอกกับผมว่า

"ห๊าาาา~~ นายต้องดูแลเด็กดองวุคนั่นจริงง่ะ? ฮว๊ากกกกกกก!!!!!!!!! อิมแทบินผู้น่าสงสาร ฉันสงสารนายจริงๆ นะ โธ่เว้ยยย~~~~ เห็นหน้ากันอยู่หลัดๆ ไม่น่าเล๊ยเจ้าแทบิน เอาเถอะๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเกือบ 10 ปีของพวกเราพี่จะจดจำเอาไว้ไม่มีวันลืม จำไว้นะแทบิน จะไม่มีสมาชิกคนที่สี่มาแทนที่นายได้หรอก ฮืออออออ~~~ กร๊ากกกกกกกกก!!!!!!!!"

Damn!!

และพี่จินฮวาน พี่ชายคนรองผู้มีรูปร่างโปร่งบาง ผิวค่อนข้างขาว ผมยาวประบ่าย้อมสีดำเหลือบม่วงแถมยังมีใบหน้าสวยหวานชวนให้เข้าใจผิด เพราะที่จริงนิสัยของพี่ชายหน้าสวยคนนี้ออกไปทางโรคจิต เดาอารมณ์ยาก เจ้าเล่ห์ น่ากลัว และอย่าได้คิดยั่วให้พี่เค้าโกรธเด็ดขาด (เพราะถ้าพี่เค้าโกรธคุณก็ไปตายซะเหอะ) เขาบอกกับผมว่า

"เอาสั้นๆ นะแทบินอา...............ฉันจะกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลไปให้ อยากแด(ก) อะไรก็มาเข้าฝัน!"

Fcuk!!

ซึ้งครับ! ผมซึ้ง!! ซึ้งแล้วจริงๆ ว่าเวลาเกือบ 10 ปีที่ผ่านมาพวกพี่ๆ 1TYM เค้าทั้งรักและผูกพันธ์กับผมมากมายขนาดไหน

ให้ตายเห๊อะ!! (เ)เม่งเอ๊ยยยย~~~~ นี่มันกรรมเวรอะไรของ (กรู) ผมคร้าบบบบบบบ ท่านประธาน YG Family ทำไมท่านถึงได้ตัดสินโทษประหารผมแบบนี้คร้าบบบบบบบ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ~~~~~ ลูกผู้ชายอย่างแทบิน 1TYM (โคตร) อยากตายเลยคร้าบบบบบบบบบ

พระเจ้า!! ให้ (กรู) ผมตายไปให้รู้แล้วรู้รอดเลยดีกว่า (โว้ย!) ครับ

แฮ่กกกกก~~~~ โว้ยยยยย!! เหนื่อยโว้ย!! ต้องมาแอ๊บวงเล็บทุกๆ คำหยาบเอาไว้แบบนี้ มันใช่ตัวกูซะที่ไหนเนี่ย เชี่ยเอ๊ย!!

(ในที่สุดก็หลุดออกมาจนได้สินะคะ เฮียแท เหอะๆๆๆๆ =_= ก็รออยู่ว่าจะดูเป็นคนดีได้นานขนาดไหน สุดท้ายก็.....................แค่เนี้ยแหละ!)

เออ! โว้ย!! กูก็เป็นคนดีได้แค่เนี้ยแหละ (กัดฟันกรอด) ถึงจะบ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากมายแค่ไหนแต่กูก็เปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ (ใช่เซ่ะ! เค้าเป็นคนแต่งนี่) เออ!! กูรู้ครับ (หันขวับกลับมาจ้องคนอ่าน...........) ทุกคนครับ เรื่องราวที่พวกคุณจะได้อ่านต่อไปนี้มันจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ แต่ยังไงก็ตามแต่ ทุกคนต้องช่วยภาวนาให้ผม 2 ข้อนะครับ

1.ขออย่าให้ผม ตาย ก่อนจบเรื่องนี้

และ 2.ขออย่าให้ผม ฆ่า ไอ้เด็กดองวุคหรือ Se7en นั่นก่อนเรื่องนี้จบ

ช่วยเป็นกำลังใจให้ผม นายแทบิน 1TYM ผู้โคตรของโคตรพ่อแม่โชคร้ายชิบหายตายห่ะคนนี้ด้วยนะครับ!!

(ตัดฉากเห๊อะ =_= เบื่อเฮียแทคร่ำครวญเต็มที่แล้ว เฮ้อออออ~~~~~) ณ สนามบินอินชอน

ร่างแกร่งสูงในชุดสูทดำเรียบขรึมออกแนวยากูซ่ามากกว่านักธุรกิจ (แถมยังตัดกันกับสีผมทองๆ ของเฮียแกสุดขีด!) กำลังยืนตีหน้าเครียดเคร่งราวกับกำลังโกรธใครแต่ไม่สามารถหาที่ระบาย (อารมณ์) ได้ ดวงตาคู่คมดุภายใต้แว่นดำจับจ้องแน่วนิ่งไปยังช่องทางที่มีผู้โดยสารทยอยกันเดินออกมาไม่ขาดระยะ แล้วอยู่ๆ ชายหนุ่มก็ทำท่าล้วงควักซองบุหรี่ยับยู่ที่เจ้าตัวดึงเข้าดึงออกจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วนับสิบรอบ และเอ่ออ~~~ นี่คงเป็นรอบที่สิบเอ็ดล่ะมั้ง!

ว่าแต่? มีใครเคยบอกชายหนุ่มคนนั้นไหมว่าในสนามบินเค้าห้ามสูบบุหรี่!!

(ก้มลงเหลือบตาดูนาฬิกาข้อมือ) "Damn! แม่งเอ๊ย! ทำไมไม่มาซะทีวะ คนเค้ารอซะจนขาแข็งแล้ว!"

เสียงสบถที่ดังออกมาอย่างไม่ทันให้ใครตั้งตัวทำเอา ใครต่อใคร ที่เดินขวักไขว่ไปมา (ทำหยั่งกะเป็นตลาดสด =_=) แอบสะดุ้งพลางพยายามอดใจตัวเองไม่ให้เหลือบสายตาไปมองชายหนุ่มยากูซ่าคนนั้น (อ้าว! MC กลายเป็นยากูซ่าไปซะแล้ว?) เพราะทุกคนในที่นั้นยังคงรักชีวิตตัวเองกันอยู่นะเซ่ะ! ใครจะรับประกันได้ว่าถ้าเหลือบตามองแล้วนายยากูซ่าหันมาเห็นเข้าจะไม่ควักปืนออกมายิงพวกเขาทิ้งซะ

(เอริ่มมม ก็เว่อร์ไป และ............ประชากรเกาหลีส่วนใหญ่ไม่ฟังเพลงฮิพฮอพ หรือว่าวง 1TYM มันดังไม่พอที่พวกคุณทั้งหลายในสนามบินอินชอนจะรู้จักกันเรอะ =_= ก็บอกว่าไม่ใช่ยากูซ่าไง)

เอาล่ะๆ เวลาผ่านไปอีกเกือบสิบนาทีพร้อมกับผู้โดยสารคนสุดท้ายได้เดินออกมา กระนั้น ชายหนุ่มผู้มีนามว่าแทบินแห่งวง 1TYM ก็ยังไม่เจอะเจอกับเด็กหนุ่มคนสำคัญที่ท่านประธาน YG Family ฝากฝังเอาไว้กับเขา อืมมมมมม~~~~ หรือว่าไอ้เด็กนั่นมันจะปั่นป่วนคนในเครื่องบินจนเค้าทนไม่ไหวเลยตัดสินใจกัน ทิ้งดิ่ง มันลงมาจากเครื่องบิน??

(แหม๊มมม~~~ อย่ากระนั้นเลย ความคิดเฮียแทก็เว่อร์เกินไปเห๊อะ!!) กำลังคิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจอยู่ดีๆ โทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมก็ดันส่งเสียงแผดดังเป็นถ้อยคำแร๊พเผ็ดร้อนที่เขากับรุ่นพี่ในวง 1TYM อีก 3 คนแต่งขึ้นไว้เป็นพิเศษ และเพราะไอ้เสียงโทรศัพท์นั่นแท้ๆ แทบินถึงได้เริ่มรับรู้สายตาของประชาชนชาวเกาหลีในสนามบินอินชอนที่มองมาทางเขาเป็นตาเดียว (อ้าว? พอรู้ว่าไม่ใช่ยากูว่าเลยกล้ามองงั้นสินะ?)

"มองอะไร! อยากตายเรอะ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่นะเว้ย!"

เท่านั้นล่ะ.................ได้ผล!! ทุกสายตารีบหันขวับกลับไปทิศทางเดิมแทบจะในทันที (ก็แค่นั้น!)

"Wazzup Man? ยังไม่เจอไอ้เด็กนรกส่งมาเกิดเลยพี่................ไม่รู้แม่งไปตายห่ะที่ไหน หรือว่ากวนประสาทส้นตีนคนอื่นเค้ามากเกินไปเลยโดนจับโยนโหม่งลงพื้นโลกแล้วมั้ง..................ฮ่าๆๆๆ เอาน่าๆ เดี๋ยวผมลองเดินหารอบๆ ก็ได้ เผื่อจะคลาดสายตาไปไงพี่.................ครับๆ ถ้าเจอแม่งแล้วจะโทรบอกนะ"

คนที่โทรมาด้วยความเป็นห่วง (จริงป่ะ?) ก็คือพี่เท็ดดี้ พี่ชายคนโตควบตำแหน่งหัวหน้าวง 1TYM นี่เอง ไหนๆ ก็รับปากไปแล้ว ลองเดินหาซักรอบแล้วกัน ว่าแต่............อย่าว่างั้นงี้เลยนะครับคุณคนแต่ง แต่ไอ้ผมโคตรจะเบื่อไอ้ชุดสูทดำเชี่ยนี่มากๆ เพราะมันทำให้ผมดูเหมือนยากูซ่ายังไงไม่รู้ แล้วสีผมทองๆ ของผมก็เข้ากันกับชุดแม่งเกิ๊นนน อย่ากระนั้นเลย ถอดไอ้ชุดสูทนี่ออกดีกว่า..................เริ่มที่เนคไทสีเข้มนี่ก่อนเลย (เชิญ =_=)

"อ่ะลุง! เนคไทนี่ที่ผมให้"

สีหน้าลุงแกดูเหวอๆ เหมือนกันแฮะ แต่ช่างปะไร! ก็ผมไม่ใช้ไอ้เนคไทนี่แล้วนี่หว่า ต่อไปก็เสื้อสูท ถอดแล้วพาดไว้ที่บ่าก่อนแล้วกัน...........ก็มันทิ้งไม่ได้! ต้องเอาไปคืนพี่จินฮวานไม่งั้นโดนฆ่าด้วยวิธีโรคจิตแหงๆ (ฉันจะฟ้องพี่จินฮวาน!!) สุดท้ายก็เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เมื่อกี๊ติดกระดุมเอาไว้ทุกเม็ด แต่ตอนนี้แทบินจัดการแกะออกสามเม็ดบน ไม่เอา! สี่ดีกว่า สี่เม็ดบนกำลัง (เซ็กซี่) ดี (...........ย่ะ!!)

เอาล่ะ! ค่อยหายใจสะดวกแล้วก็ขยับตัวได้คล่องหน่อย

"ดองวุคๆ ไอ้เด็ก Se7en นั่นมันอยู่ไหนวะ! เดินหาจนจะครบสองรอบแล้วเนี่ย"

หลังจากเวลาผ่านไปอีกเกือบ 15 นาที ในที่สุดร่างแกร่งสูงที่เดิน (พล่าน) ไปทั่วสนามบิน (ให้คนอื่นเค้ากลัวเล่น) ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดเป็นรอบที่ล้าน! แต่ก่อนที่แทบินจะตัดสินใจยอมแพ้แล้วกลับออกไปจากสนามบินอินชอนตามลำพัง หู (เทพๆ) ของชายหนุ่มก็ดันไปได้ยินบางสิ่งที่น่าสนใจเข้าให้!!

"แก! แต่ฉันว่าเมื่อกี๊ต้องเป็น Se7en แน่ๆ ฉันเป็น FC เค้า แกก็เชื่อหน่อยซี๊!"

"เชื่อบ้าอะไรล่ะ Se7en น่ะ เค้าทำงานเพลงอยู่ที่อเมริกาไม่ใช่เหรอ แล้วที่สำคัญนะ Se7en ที่แกเห็นกำลังร้องไห้! มันเป็นไปได้ยังไงกันยะอีบ้า"

"แต่ฉันเห็นจริงจริ๊งงงง~~ อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่ Se7en ตัวจริงแล้วทำไมเค้าต้องเดินหนีไปทางห้องน้ำชายด้วยล่ะ"

"อีบ้าาาาา~~~ ก็แกเล่นไปกรี๊ดใส่เค้าขนาดนั้น ไม่ฟาดหัวให้ด้วยความตกใจก็บุญโขแล้ว! ไปๆ กลับบ้านดีกว่า ฉันอยากฟังเพลงใหม่ของพี่เท็ดดี้ 1TYM สุดที่รักเต็มทีแล้ว อุตส่าห์ให้ญาติที่ทำงานใน YG ซื้อมาให้พร้อมลายเซ็นพี่เท็ดดี้เชียวนะแก"

ลายเซ็นพี่เท็ดดี้เหรอ อ้ออออ~~ สาวก 1TYM อีกคนสินะ ยังไงก็ขอบคุณแล้วกันครับ..............เฮ้ย!! ไม่ใช่เซ่ะ! ก็คำพูดที่สองสาวเมื่อกี๊พูดออกมาให้ผมได้ยิน (โดยบังเอิญ) มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับไอ้เด็กดองวุคนี่นา แต่! เด็กนรกส่งมาเกิดแบบนั้นน่ะนะจะร้องไห้?

เอ? หรือว่ามันจะไม่ใช่ดองวุคจริงๆ วะ??

"เอาน่ะ! ไหนๆ ก็มาแล้ว จะกลับไปคนเดียวเดี๋ยวก็โดนไล่ออกจากวงซะ! ลองเดินเข้าไปดูทางห้องน้ำชายสักนิดก็คงไม่เสียหายอะไร"

พึมพำกับตัวเองเสร็จสรรพแทบินก็ตัดสินใจเดินดุ่มๆ ไปยังห้องน้ำชายที่อยู่ใกล้กับบริเวณนั้นที่สุด เพราะยัยสองสาวเดินมาจากทางนั้นมันก็คงต้องเป็นห้องนั้นสินะ...............เอาล่ะวะ! เริ่มเข้าเค้าแล้ว ประตูทางเข้าห้องน้ำชายแม่งล๊อคเองทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้แขวนป้ายชำรุดหรือกำลังทำความสะอาดเอาไว้ แต่! เรื่องแค่นี้ไม่เดือดร้อนถึงแทบิน 1TYM หรอกครับ ผ่านโลกมาตั้ง 20 กว่าๆๆ ปีแทบินคนนี้ก็มี ลูกเล่น เหมือนกัน

(กริ๊ก!!) แป๊บเดียว มีดพับเล่มเล็กที่แทบินพกติดตัวเอาไว้เสมอก็ทำงานรับใช้เจ้านายของมันได้อย่างดีอีกครั้ง จากนั้น ร่างแกร่งสูงก็ค่อยๆ ผลักประตูเป็นช่องพอให้ลอดผ่านไปได้โดยไม่มีเสียงแล้วจึงหันหลังกลับไป..........ปิดและล๊อคประตูห้องน้ำอีกครั้ง! อย่างน้อยๆ ก็เป็นการ กัน เอาไว้ก่อนไงครับ (กันอะไรง่ะเฮียแท?) แทบินค่อยๆ ถอดแว่นตาดำของตัวเองออกช้าๆ แล้วดวงตาคู่คมดุก็กราดมองไปรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง

ไม่มีใครอยู่...................เหรอ?

แล้วไอ้ประตูห้องน้ำห้องในสุดที่มันปิดสนิทนั่นล่ะ?

ร่างแกร่งสูงที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปด้านในกลับต้องหยุดชะงักลงเมื่ออยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังลอดออกมาจากภายในห้องน้ำที่ปิดสนิทห้องนั้น เสียง...............ของเด็กหนุ่มที่สั่นสะอื้นน้อยๆ ที่สำคัญ มันเป็นภาษาเกาหลีซึ่งมีสำเนียงแบบเด็กฝรั่งนิดๆ ซะด้วย

"แต่ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ! ฮึก! ไม่มีใครเข้าใจผมเหมือนพี่ ไม่มี........เลยสักคน ฮึก! พี่ไม่ได้ยินที่ มัน พูดเหมือนผมนี่! มันต้องรู้แน่ๆ ว่าผมอยู่ในเครื่องบินด้วย มัน ฮึก! มันรู้ว่าผมต้องกลับมาที่เกาหลีนี่ ผมเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ ผมน่ะ ฮึก! เลวร้ายขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ฮืออออ นี่ใช่ไหม สาเหตุที่พ่อกับแม่ไม่ยอมอยู่กับผม! เพราะพ่อกับแม่ก็เชื่อในคำพูดพวกนั้นใช่ไหม! ฮือออออ พี่ไม่ต้องมาพูดแล้ว! ผมจะเชื่ออะไรได้อีก ฮึก! ไม่มี............ไม่มีเลย แค่สัก ฮึก! สักคน..........แม้แต่พี่ก็มาอยู่ที่นี่เพื่อผมไม่ได้ ฮือออออ ฮึก!"

ปัง!! เสียงของอะไรบางอย่างที่แทบินอยากจะเชื่อว่าเป็นมือถือถูกปามาปะทะกับประตูเสียงดัง แล้วแทบจะในนาทีเดียวกันนั้นเองที่ชายหนุ่มได้ยินเสียงร้องที่น่าจะเป็นเสียงของเด็กหนุ่มคนเดิม

"โอ๊ย!! Damm! ฮึก.....ฮือออออ พอกันที ฮือออ พอซะทีเถอะ!!"

ทั้งเสียงสะอื้นตอนต้นกับเสียงที่แทบจะเป็นกรีดร้องในตอนท้ายทำให้แทบินได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สิ่งที่ได้ยิน....................กำลังปะติดปะต่อเข้าหากันอย่างรวดเร็วราวกับชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจาย

ผมจะคิดแบบนี้ได้ไหม?

เด็กหนุ่มที่อยู่ในห้องน้ำก็คือ Se7en หรือ ดองวุค แต่ระหว่างการเดินทางมาเกาหลีมี ใครบางคน จงใจพูดถึงความร้ายกาจของเด็กหนุ่มเหมือนกับที่ผมได้ฟังมาให้เจ้าตัวได้ยิน และสิ่งนั้นเองที่ทำให้ดองวุคหมดความอดทนกับเรื่องราวทุกอย่าง

ผมคิดได้ไหม? ว่าที่จริงแล้วสิ่งที่ผมได้ยินมาเกี่ยวกับดองวุคอาจไม่ใช่เรื่องจริงซะทั้งหมด

ผมคิดได้ไหม? ว่าดองวุคก็คือเด็กหนุ่มอายุ 17 ธรรมดาๆ ที่มีความรู้สึกเศร้า เหงา อ้างว้าง สับสน และเจ็บปวดเหมือนวัยรุ่นธรรมดาทั่วไป

ผมคิดได้ไหม? ว่าเจ้าเด็กนั่นฝังใจมาตลอดว่าพ่อแม่อาจไม่รักเขา และยิ่งมาตอกย้ำความคิดนั้นด้วยสิ่งที่ ไอ้เวร บางตัวจงใจพูดให้ได้ยิน

ผมคิดได้ไหม? ว่าคนที่เด็กนั่นพูดด้วยอาจเป็นใครสักคนที่รู้จักและเข้าใจเด็กหนุ่มที่ชื่อดองวุคและ Se7en จริงๆ

ผมคิดได้ไหมว่า...........................เฮ้ย!!

ทันทีที่ดวงตาคู่คมดุที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตาดำหรูเหลือบไปทางพื้นกระเบื้องสีขาวสะอ้านที่อยู่ๆ ก็มีหยาดน้ำข้นเหนียวสีแดงฉานรินไหลออกมาเป็นสายลอดผ่านใต้ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท เสียงครางผะแผ่วจนแทบไม่ได้ยินก็แว่วมาเข้าหู...................เป็นเสียงของเจ้าเด็กนั่น!!

"............อาาาา เจ็บจัง.......................ฮึก!"

"Shitt! ดองวุค!! นายอยู่ในนั้นใช่ไหม ดองวุค! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันบอกให้เปิดไง แม่งเอ๊ย! fcuk"

ไม่ว่าแทบินจะพยายามทุบประตูห้องน้ำสักกี่ครั้งแต่กลับไม่มีเสียงตอบจากคนข้างในแม้สักนิด แล้วชายหนุ่มก็ไม่กล้าจะพังประตูเข้าไปเพราะกลัวว่าบางทีคนที่อยู่ในห้องน้ำอาจได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของเขาก็ได้

แม่ง! งั้นก็คงเหลือวิธีเดียวคือ......................ปีน!!

"................................God!"

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาในขณะที่แทบินกำลังจะปีนจากห้องน้ำห้องหนึ่งลงไปยังห้องน้ำอีกห้องทำให้ชายหนุ่มเผลออุทานคำที่ไม่ได้เอ่ยออกมานาน...........จนแม้แต่ตัวเองก็จำไม่ได้ว่ากี่ปีเข้าไปแล้ว ภาพที่เขาเห็นคือห้องน้ำที่กำลังจะปีนลงไปนั้นมีเด็กหนุ่มรูปร่างโปร่งสูงสวมเสื้อแบบสวมหัวแขนยาวมีฮู้ดสีดำกำลังนั่งก้มหน้าพลางเอาศีรษะด้านข้างพิงประตูห้องน้ำ

และที่พื้นข้างตัวของเด็กหนุ่มซึ่งเจิ่งนองไปด้วยเลือดสดๆ สีแดงฉานที่ไหลรินออกมาจากบาดแผลลึกยาวสองรอยบนข้อมือขาวเผือด.....................คือที่ห้อยมือถือซึ่งขาดหล่นออกมาจากเศษซากมือถือที่ถูกปาไปกระทบกับประตูห้องน้ำ ที่ร้ายก็คือไอ้ที่ห้อยมือถืออันนั้นมันเป็นแท่งแก้วที่ตอนนี้ส่วนปลายแตกออกกลายเป็นเสี้ยวแหลมคมกริบ

นี่เอง อาวุธที่เจ้าเด็กนั่นใช้ทำร้ายตัวเอง!!

"แม่งเอ๊ย! ไอ้เด็กเวร! ทำอะไรลงไปรู้ตัว..............."

พอกระโดดลงไปในห้องน้ำอีกห้องได้ อารมณ์โกรธจัดก็ทำให้ชายหนุ่มหน้าเข้มเผลอตวาดแถมยังกระชากตัวไอ้คนที่คงจะสลบไปแล้วขึ้นมาจากการพิงประตู (ก็บอกแล้วว่าผมไม่ใช่คนดี!) แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดสีดำสนิท สิ่งแรกที่กระทบ ใจ ของแทบินอย่างจังก็คือ.............ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลปรือปรอยไร้วี่แววการรับรู้

ถึงอย่างนั้น หยาดน้ำที่รินไหลลงอาบใบหน้าอ่อนใสกลับยังคงไหลรินออกมาไม่ขาดสาย สีหน้าของเด็กหนุ่มในยามนั้นเกือบๆ จะเบลอราวกับคนไม่รู้สึกตัวแต่เขาก็รู้ดีว่าเจ้าเด็กนั่นยังคงเหลือสติการรับรู้ เพราะความเจ็บปวดที่ฉาบฉายอยู่ในสีหน้าแววตาลอยเหม่อ และเพราะแรงสะอื้นผะแผ่วที่แทบสัมผัสไม่ได้แต่กลับรับรู้อยู่ลึกๆ ในใจ

คุณเชื่อไหมครับว่า มือ ของผมมันกำลังสั่น

นี่อาจจะเป็นครั้งแรกในรอบหลายๆ ปีที่มือผมสั่นจนตัวเองยังรู้สึกได้

แต่ผมก็พยายามที่จะเอื้อมมือสั่นๆ ของตัวเองไปปัดเอาฮู้ดสีดำสนิทที่ปิดบังใบหน้าอ่อนใสนั้นเอาไว้ แล้วผมก็ทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากเชื่อ..................ผม แทบิน 1TYM ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่เปียกข้างแก้มเผือดขาวด้วยท่าทางอ่อนโยน!! และเพราะสัมผัสนั้นเองที่ทำให้ดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนเชื่อมที่ใกล้จะหรี่หลับเต็มทีขยับมาจ้องสบกับดวงตาของผม

แค่ชั่วเสี้ยววินาทีที่เราสบตากัน แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนช่วงเวลานั้นมันยืดยาวออกไปเกือบชั่วกาล

และวินาทีนั้นเองที่ผมตัดสินใจได้ว่า................ต่อให้ต้องตามไปถึงนรก แต่ผมก็จะไม่ยอมให้ไอ้เด็กบ้านี่มันเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตาของผมเป็นอันขาด!! (โหวววววววว~~~~ คำพูดโคตรแมนเลยเฮียแท)



TBC.
ข้างบน

1..2..3..4..5..6..Se7en~! HBD Choi DongWook..Say la la la for 7 Yea~!

1..











2...











3....











4.....











5......











6........











Se7en........Yea~!









Say




La La La



LaLaLaLa



La







for '7'









HBD





Choi DongWook




เจ้าชายกุญแจซอล




or




มักเน่ 1TYM








This is....






LaLaLa






for you na ka~!










1..











2...











3....











4.....











5......











6........











Se7en........Yea~!










Say La La La La LaLaLa La
La La La La LaLaLa La
La La La La LaLaLa La
LaLaLaLaLa

Sing it for me now.......
Say La La La La LaLaLa La
La La La La LaLaLa La
La La La La LaLaLa La
LaLaLaLaLa LaLaLaLaLa

I Know 눈물로 지친 아픈 네맘에
깊은 상처 속 안에
그가 있단 걸 알기에
I know 거짓된 수많은 Promise.
그만 믿고 바라보던 여린 너에게
널 울리고 그가 떠나던 날
널 위로했던 밤
내가 했던 말 기억해
저 하늘에 맹세해 널 지켜줄께
Yeh, baby girl.

오랜 시간을 네 곁에서
숨죽이며 그저 기다렸어
이젠 널 위해서
살아갈 준비가 돼 있는 내게로

이젠 그를 놓고 넌 내게 오면 돼
너의 가슴이 다시 뛸 수 있게
그저 넌 아무 말 없이
기다렸단 듯이
내 손을 잡고 걸어줘
그가 보란듯이 웃어줘

넌 내게 오면 돼
두 눈을 감고 편히 쉴 수 있게
가끔 또 울고 싶을 땐
내게 기대 La La La

Say La La La La LaLaLa La
La La La La LaLaLa La
La La La La LaLaLa La
LaLaLaLaLa LaLaLaLaLa

I Know 슬픔에 길들여진 네 맘에
맑은 두 눈 속 안에
그가 있단 걸 알기에
I Know 지키지 못했던 Promise.
영원할거라 믿었던 여린 너에게
널 버리고 그가 떠나던 날
널 위로했던 밤 내가 했던 말
기억해 저 하늘에 맹세해
That I live and I die for you, baby girl.

오랜 시간을 네 곁에서
숨죽이며 그저 기다렸어
이젠 널 위해서
살아갈 준비가 돼 있는 내게로

이젠 그를 놓고 넌 내게 오면 돼
너의 가슴이 다시 뛸 수 있게
그저 넌 아무 말 없이
기다렸단 듯이
내 손을 잡고 걸어줘
그가 보란듯이 웃어줘

넌 내게 오면 돼
두 눈을 감고 편히 쉴 수 있게
가끔 또 울고 싶을 땐
내게 기대 La La La

네 눈물이 마를 때까지
이 자리를 난 지킬께
그를 잊을 수 있게
La La LaLaLaLa
네 눈물이 마를 때까지
이 자리를 난 지킬께
그를 잊을 수 있게
Cause you are the one for me.
And I see it 's you.

넌 내게 오면 돼
너의 가슴이 다시 뛸 수 있게
그저 넌 아무 말 없이
기다렸단 듯이
내 손을 잡고 걸어줘

그가 보란듯이 웃어줘
넌 내게 오면 돼
두 눈을 감고 편히 쉴 수 있게
가끔 또 울고 싶을 땐
내게 기대 La La La









Special Thanks for.......







P' Teddy 1TYM




ฮงจุนฮยอง





for.......La La La







And thanks for 'Ma Boy'




JST




for La La La ver.Korea lyric na~
ข้างบน

สวัสดีค่า~ เย่ๆๆๆ

(สูดลมหายใจเฮือกใหญ่)............(ตะโกน) สวัสดีค่า

สำหรับใครที่ยังไม่รู้จักเจ้าของบล๊อคสีสันสดใส แสบซ่าส์ ก๋ากั่น เฮี้ยวซน บลาๆๆๆ คนนี้มีชื่อว่า MaGirl7YG หรือจะเรียกสั้นๆ ว่า น้อง (ของ) เจ็ด ก็ได้ค่ะ ฮี่ๆๆๆ

ส่วนคนที่รู้จักชื่อ MaGirl7YG อยู่แล้วก็คงจะจำได้ว่า น้อง (ของ) เจ็ด ย้ายมาจากบล๊อคแห่งหนึ่งซึ่งทุกคนรู้จักกันดี ที่สำคัญ ทุกคนคงจำกันได้ว่าบล๊อคนั้นของ น้อง (ของ) เจ็ด มีสีสันสดแสบแค่ไหนนนน~ ฮร่าๆๆๆ

ไม่ว่าจะย้ายไปที่ไหนบล๊อค น้อง (ของ) เจ็ด หรือ MaGirl7YG ก็จะมีสีสันสดแสบซ่าส์ก๋ากั่นเฮี้ยวซน บลาๆๆ แบบนี้ตลอดไปค่ะ รับรองได้! (ยิ้มแฉ่ง)

มาว่ากันถึงชื่อใหม่ของ น้อง (ของ) เจ็ด กันบ้าง! ตอนแรกใช้ชื่อที่เคยใช้ในบล๊อคเดิมแหละค่ะ แต่! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนแต่ระบบของบล๊อคนี้ก็ไม่ให้ น้อง (ของ) เจ็ด ผ่าน! จนสุดท้ายนิ้วมันก็ลองกดพิมพ์ชื่อ น้อง (ของ) เจ็ด ลงไป

..........และผลก็ปรากฏว่าชื่อนี้ผ่านฉลุยค่ะ!!!!!!!

ของเค้าแรงจริงๆ เหอะ!!!!!!!!

อ่ะๆ สำหรับใครที่ไม่เข้าใจความหมายของเลข 7 ก็ต้องขออธิบายว่า ที่ว่า 7 แรงนักแรงหนาเนี่ย เพราะ 7 ที่ว่านี้ไม่ใช่ตัวเลขแต่เป็น........คน!

คนที่มีชื่อว่า 7 หรือ SE7EN หรือเชวดองวุค

เรื่องของเรื่องก็คือ เจ้าของบล๊อคเป็นคนที่ (ตกหลุม) รัก พี่เจ็ด ค่ะ ฮร่าๆๆๆๆ เท่านั้นไม่พอ! น้อง (ของ) เจ็ด ยังเป็นคนใจง่ายกว้างงงง~ มีความรักให้หนุ่มๆ สาวๆ เกาหลีอีกมากมาย

เช่น พี่ชินมินอา ยุนอึนเฮ อีฮโยรี (พี่เฮียวริ) กับพี่ยูแจซอกและครอบครัว Family Outing วง 1TYM BIGBANG หนุ่มๆ สาวๆ ในค่าย YG ทุกคน FTIsland 2PM Rainฮยอง Epik High Shinhwa เป็นต้น!

นอกจากความชอบแล้ว น้อง (ของ) เจ็ด ก็ยังชอบหาเรื่องให้ตัวเองอ่านและแต่ง Fiction แนว yaoi ด้วย แหะๆๆๆๆๆ

ดังนั้น มาถึงตรงนี้ก็คงไม่ต้องถามแล้วนะคะว่าบล๊อคนี้มีเนื้อความเกี่ยวกับอะไร???????

สำหรับใครที่ชอบอะไรๆ เหมือน น้อง (ของ) เจ็ด เรายินดีต้อนรับคุณมากๆๆๆๆๆ เลยค่ะ แต่สำหรับใครที่ไม่ได้รักชอบเหมือนกัน ขอความกรุณาข้อเดียว..........

กดออกไปจากบล๊อคนี้และอย่ากลับมาอีกเลยจนกว่า หัวใจ ของคุณจะ ยอมรับ ในสิ่งที่เจ้าของบล๊อครัก..........เข้าใจตรงกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอให้มีความสุขกับการเข้ามาท่องเที่ยวในบล๊อคสีสันสดใส แสบซ่าส์ ก๋ากั่น เฮี้ยวซน บลาๆๆๆนี้นะคะ แต่อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้เจ้าของบล๊อคสักนิดเน้ออออ~ ฮี่ๆๆๆๆ

ขอบคุณ และ สวัสดีค่า~
ข้างบน
หน้าแรก
ข้างบน
วันนี้ 'ฉัน' จะ.......(ตะโกน)
สวัสดีค่า!!!!!!!

น้องเจ็ด

Author:น้องเจ็ด
MaGirl7YG

ฝากบล๊อคใหม่ (แต่ไม่ได้ชื่อ ใหม่ นะ!) ด้วยนะค๊า!!!!!!!
มีอะไรจะบอกค่า~
แชทบ๊อคซ์....มาแว้ววว~
แชทกระจุย!

ShoutMix chat widget
คุยกระเจิง~
Say la la la lalalala la~


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

เรื่องราวสดๆ ร้อนๆ ของฉัน!
ฝาก (คิด) ถึงฉันได้ไหม?
จงเรียงลำดับ~
RSS (คืออะไรนะ?)
หน่วยค้นหา


ลิ้งลิงลิ่ง~
เติมลิ้ง
เพื่อนของฉัน เย่ๆๆ

::Ku's style:: Always keep the faith
....เป็นเพื่อนกัน...นะ~!

เพิ่มผู้ใช้นี้เป็นเพื่อน

ผ่านมา.......แล้วก็ผ่านไป
เวลาคืออะไร?
เวลาคือ.......อนิจจัง
วัฏสงสาร
เวลาคือวัฏสงสาร
เวียน ว่าย ตาย เกิด